שיקום פון א גאנצן קין אויף אימפלאנטן

יא — מיט א צייטווייליגן בריק וואס איז פעסט אנגעשרויפט צו די אימפלאנטן. ער איז געמאכט פון פארשטארקטן אקריל, זעט אויס גוט און מען קען עסן ווייכע מאכלים. דער פעסטער בריק (צירקאניע אדער היבריד) קומט נאכדעם וואס די אימפלאנטן זענען צוזאמענגעוואקסן מיטן ביין.

אין די ערשטע חדשים ווייכע מאכלים: לאקשן, פיש, אייער, געקאכטע גרינסן, זופן. מען בייסט נישט קיין הארטע זאכן (ניס, הארט ברויט, סטייק) ביז דער דאקטער דערלויבט. דאס היט אפ די אימפלאנטן בשעת זיי וואקסן צוזאמען.

דאן מאכט מען נישט קיין העמסה דעם זעלבן טאג — מען גייט אריבער צום שפעטערדיגן פראטאקאל און מען באקומט אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג. די דאזיגע החלטה בלייבט אלעמאל, ווייל א העמסה אויף אן אימפלאנט וואס איז נישט סטאביל שטעלט אים אין סכנה. דאס פאסירט אין א מיעוט פון די פעלער און מען ערקלערט עס פון פריער.

צווישן צוויי און פיר שעה פאר א קין, אריינגערעכנט עקירות און אנשרויפן דעם צייטווייליגן בריק. צוויי קינען — מערסטנס אין צוויי נאענטע טערמינען אדער אין איין לאנגן טאג, לויטן פאל.

די אפעראציע איז מיט לאקאלער באטייבונג (סעדאציע לויט אייער ברירה); מערסטנס טוט עס נישט וויי — מען שפירט א דרוק און וויבראציעס, נישט קיין ווייטאג. נאכדעם צוויי-דריי טעג פון געשווילעכץ און אומבאקוועמלעכקייט וואס מען קאנטראלירט מיט געווענליכע ווייטאג-פילן. רוב פאציענטן זענען איבערראשט צום גוטן.

דער צייטווייליגער איז פון פארשטארקטן אקריל — לייכט, באקוועם צו פאררעכטן, געמאכט פאר די היילונג-חדשים. דער פעסטער איז פון צירקאניע אדער היבריד (טיטאניום + ציין-מאטעריאל) — שטארק, האלט דעם קאליר, געמאכט פאר לאנגע יארן.

ווען די סטאביליטעט אום טאג פון דער אפעראציע דערלויבט א העמסה — און דאס איז רוב פעלער — נול: די עקירות, די אימפלאנטן און דער צייטווייליגער בריק אויפן זעלבן שטול, דעם זעלבן טאג. אין דעם מיעוט פעלער וואו מען מאכט נישט קיין העמסה, באקומט מען אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג ביזן בריק, און מען זאגט עס אייך פון פריער. ווער עס דערציילט אייך פון “צוויי וואכן אן ציין ביז די יאסלעס בארואיגן זיך” באשרייבט אן אנדער פראטאקאל.

יא, אבער נישט ווי דער פעסטער. ער איז פון אקריל, אין דעם קאליר וואס מיר האבן צוזאמען אויסגעוויילט, און ווער עס ווייסט נישט זעט נישט קיין חילוק. ער איז אויך א ביסל דיקער אויף דער אינעווייניגסטער זייט — די צונג שפירט עס א טאג-צוויי און הערט אויף. די פעסטע צירקאניע איז דינער, גלאנצט ווייניגער, און זעט מער אויס ווי “א צאן”.

מען קען, און מיר טוען עס — אבער דאס איז א לאנגער טאג, זעקס-זיבן שעה מיט א פויזע, און רוב מענטשן זענען מעדיף צוויי זיצונגען מיט א וואך צווישן זיי. ווער עס קומט פון ווייט אדער פון חו”ל — איין טאג. ווער עס וואוינט אין כפר סבא — צו וואס איילן זיך.

מען נעמט אים ארויס, מען לאזט דעם ביין היילן צוויי-דריי חדשים, און מען שטעלט א נייעם. דערווייל, ביי זעקס אימפלאנטן ארבעט דער בריק מערסטנס ווייטער אויף די אימפלאנטן וואס זענען געבליבן; ביי פיר — מוז מען אמאל אים אראפנעמען אויף א צייט אדער טוישן אויף אן אנדערער צייטווייליגער לייזונג ביז דער נייער אימפלאנט וואקסט צו. דערפאר זענען דא מער אימפלאנטן ווי מען דארף “אויפן פאפיר”. ביי אונז פאסירט עס זעלטן, און דער אויסטויש איז אריינגערעכנט אין דער אחריות לויט די תנאים פון הסכם (ביקורות און היגיענע).