איין אימפלאנט מיט א קרוין — איבערבייטן איין צאן אן צו שעדיגן די שכנים

אן אימפלאנט וואס איז גוט צוגעוואקסן און וואס מען היט אפ — צענדליגער יארן, און אמאל א גאנץ לעבן. דער אימפלאנט אליין איז א טיטאניום-שרויף אין ביין, און אין אים איז נישטא וואס זיך אפצונוצן. וואס טוישט זיך יא איז וואס איז איבער אים: די קרוין קען זיך טוישן נאך 10–20 יאר, א שרויף וואס ווערט לויז ציט מען צו ביי דער ביקורת, און ביי א פראטעז אויף אימפלאנטן טוישט מען די ניילאן-איינזאצן אין די פארבינדער יעדע יאר-צוויי. די פאקטארן וואס פארקירצן דאס לעבן פון אן אימפלאנט זענען באקאנט און האבן נישט קיין איבערראשונגען: רייכערן, שוואכע היגיענע, א יאסלעס-קרענק וואס ווערט נישט באהאנדלט, א נישט-באלאנסירטער צוקער, און אן אימפלאנט וואס איז איינגעזעצט געווארן אין א נישט-ריכטיגן ווינקל — דעם לעצטן לייזט די קאמפיוטער-פלאנירונג. וואס ווענדט זיך אין אייך: א טעגליכע רייניגונג אונטער דער קרוין אדער אונטערן בריק, און א באדיקונג און פראפעסיאנעלע רייניגונג איין מאל א יאר. ווער עס היט די צוויי זאכן — דער אימפלאנט פארגעסט געווענליך אז ער איז אן אימפלאנט.

א דורכזיכטיגער מכשיר, א ביסל ווי א נאכט-שינע, וואס ווערט געדרוקט לויט דער דיגיטאלער פלאנירונג און ליגט אויף די יאסלעס אדער אויף די ציין וואס זענען געבליבן בשעת מען זעצט איין די אימפלאנטן. אינעווייניג איז דא א מעטאלענע הילזע פאר יעדן אימפלאנט, און דער בויער און דער אימפלאנט גייען דורך איר — אזוי אז דער ארט, דער ווינקל און די טיפקייט וואס מען האט פלאנירט אויפן CT קומען אן אין מויל אן טרעפן. אין דער פראקטיק מיינט דאס דריי זאכן: דער דאקטער דארף נישט עפענען די יאסלעס אין דער ברייט כדי צו זען דעם ביין, און דערפאר איז דער שניט קליין און מערסטנס איז נישטא קיין נעט; דער אימפלאנט זיצט וואו די קרוין דארף אים, נישט וואו עס וואלט געווען באקוועם איינצוזעצן; און די אפעראציע איז קירצער, ווייל די באשלוסן זענען שוין געפאלן פון פריער. די שאבלאן ווערט געמאכט פאר יעדן פאציענט באזונדער, און די פלאנירונג אויף וועלכער זי איז געבויט זעט איר אויפן עקראן פאר דער אפעראציע.

אין פאסיגע פעלער יא — מען נעמט ארויס און מען זעצט איין ביי דער זעלבער זיצונג, און דער אימפלאנט גייט אריין אין דעם ציין-לאך פון דעם צאן וואס איז ארויס. דאס שפארט א גאנצע אפעראציע און חדשים פון ווארטן, און היט אפ דעם ביין און די יאסלעס אויפן פלאץ וואו זיי זענען געווען. צוויי תנאים: א ריינער ציין-לאך, אן אן אקטיווער אינפעקציע, און גענוג ביין ווייטער פון שפיץ ווארצל כדי דער אימפלאנט זאל זיך שטארק אנכאפן. דעם צווייטן זעט מען אויפן CT פריער; דעם ערשטן באשטעטיגט מען ענדגילטיג אין מאמענט פון דער עקירה, ווען מען זעט דעם ציין-לאך. אויב עס איז דא אייטער אדער דער ביין איז צעשטערט, רייניגט מען, מען לאזט עס היילן צוויי-דריי חדשים, און מען זעצט איין דערנאך — אמאל מיט אנפילן ביין-מאטעריאל אין ציין-לאך (אפהיטן דעם ציין-לאך) כדי דער ביין זאל זיך דערווייל נישט איינזאפן. ביי א פאדערשטן צאן, ווען די תנאים זענען גוט, פארבינדט מען אויך א צייטווייליגע קרוין דעם זעלבן טאג כדי די יאסלעס זאלן זיך פארמירן ארום איר.

טיטאניום-אימפלאנטן פון באקאנטע פראדוצענטן — אזעלכע מיט א קלינישער דאקומענטאציע פון א סך יארן און מיט חלקי חילוף וואס מען קען באקומען אויך אין צען יאר ארום, אין ארץ ישראל און אין חו”ל. דעם גענויעם מאדעל, דעם דיאמעטער און די לענג פון יעדן אימפלאנט וויילט מען אויס לויטן פאל ביי דער פלאנירונג, און נישט לויט א “חבילה”. פארוואס דאס איז וויכטיג פאר אייך און נישט נאר פאר אונז: א שרויף אדער אן אבאטמענט וואס מען דארף טוישן אין 12 יאר ארום, ביי אן אנדער דאקטער אין אן אנדער שטאט, מוז זיין עפעס וואס מען קען באשטעלן. דערפאר באקומט מען צום סוף פון טיפול אן אימפלאנט-קארטל — א “פאס” — מיטן פראדוצענט, דעם מאדעל, די מאסן און דעם פלאץ פון יעדן אימפלאנט. אויב איר האט א שאלה וועגן א געוויסן פראדוצענט, פרעגט ביי דער קאנסולטאציע, מיר וועלן זאגן מיטן נאמען. וואס מיר וועלן נישט טון: אן אימפלאנט אן דאקומענטאציע נאר ווייל ער איז ביליג.

CT — יא, MRI — נישט. דאס בילד וואס מען דארף איז א דענטאלער CT (CBCT): נידעריגע שטראלונג, עטליכע מינוט שטיין אדער זיצן אין א מכון הדמיה, און מען באקומט א דיסק אדער א לינק. מיר גיבן א הפניה, און דעם רעזולטאט טייטשן מיר אויס ביי דער קאנסולטאציע אויפן עקראן, צוזאמען מיט אייך. אין די קליניקס אליין מאכט מען נישט קיין CT. אויב איר האט א CT-בילד פון די קינען פונעם לעצטן יאר, ברענגט אים — עס איז דא א גוטער סיכוי אז מיר וועלן נישט דארפן א נייעם. א געווענליך פאנאראמיש בילד איז נישט גענוג: עס ווייזט די הייך בערך, ווייזט נישט די ברייט, און ווייזט נישט גענוי וואו דער נערוו אדער דער סינוס איז. אויפן סמך פון א פאנאראמישן זאגט מען מענטשן “איר האט נישט קיין ביין” — און אויפן סמך פון א CT אנטדעקט מען אז עס איז יא דא. דאס בילד איז בעסער צו מאכן עטליכע טעג פאר דער קאנסולטאציע, כדי עס זאל זיין ביי אונז ביי דער זיצונג.

ניין. ער האט נישט קיין נערוון, און ער איז אינעווייניג אין ביין — ווי א ווארצל פון א צאן, וואס אים שפירט מען אויך נישט. וואס מען שפירט יא אין אנהייב איז די קרוין: זי איז א ביסל אנדערש פון דעם צאן וואס איז געווען, אפשר א האלבן מילימעטער העכער אדער א ביסל ברייטער, און די צונג געפינט זי. נאך צוויי וואכן פארגעסט מען אויך דאס. וואס יא, אן אימפלאנט ווארנט נישט ווען מען בייסט עפעס צו הארט ווי א נאטירליכער צאן טוט, און דערפאר זאגט מען נישט צו בייסן אייז און קערעלעך. אונזערע פאציענטן קענען נישט זאגן וועלכער צאן איז דער אימפלאנט אן צו קוקן.

יא. דענטאלע אימפלאנטן זענען געמאכט פון טיטאניום, און טיטאניום איז נישט מאגנעטיש — ער רירט זיך נישט, ווערט נישט הייס און ווערט נישט צוגעצויגן אין דעם פעלד פון MRI. זאגט דעם טעכניקער פאר דער באדיקונג אז איר האט דענטאלע אימפלאנטן (דאס איז סייווי א שאלה אין זייער פראגעבויגן), ער וועט עס פארשרייבן, און פארטיג. וואס קען יא פאסירן: א קליינע שטערונג אין בילד אין דער געגנט פון מויל אויב די באדיקונג איז פון קאפ — דער ראדיאלאג ווייסט דאס אין באטראכט צו נעמען. אן ארויסנעמבארע פראטעז אויף אימפלאנטן נעמט מען ארויס פאר דער באדיקונג, ווי יעדע פראטעז. אין פליפעלד פיפט עס נישט. אויב דער דאקטער וואס באשטעלט די באדיקונג וויל וויסן וואס גענוי איז אין מויל — דאס אימפלאנט-קארטל וואס איר האט באקומען ענטפערט אויף דעם.

ווייל פאר א בריק שלייפט מען אפ צוויי געזונטע ציין פון ביידע זייטן פון לאך כדי זיי זאלן אים האלטן, און אין צען יאר ארום האט איר דריי פראבלעמען אנשטאט איינער — די אפגעשליפענע ציין ווערן שוואכער, אמאל שפאלטן זיי זיך אדער דארפן א טיפול שורש, און דער בריק אליין האלט 10–15 יאר אין דורכשניט. אן אימפלאנט רירט נישט אן די שכנים, און היט אפ דעם ביין אין דער געגנט ווייל ער גיט ווייטער איבער צו אים א לאסט; אונטער א בריק זאפט זיך דער ביין ווייטער איין. אויך די רייניגונג: אן אימפלאנט רייניגט מען ווי א צאן, א בריק דארף א ספעציעלן פאדעם אונטער אים. ווען איז א בריק נאך אלץ לאגיש: ווען די ציין דערנעבן דארפן סייווי קרוינען, ווען עס איז נישטא קיין ביין און מען וויל נישט אויפבויען, אדער ווען דער געזונט-מצב לאזט נישט מאכן אן אפעראציע. דאס איז א קורצער טיפול — צוויי-דריי וואכן — און ער האט זיין פלאץ. פשוט נישט אלס דער געווענליכער וועג.

א קארטל וואס מען באקומט צום סוף פון טיפול, מיטן פראדוצענט, דעם מאדעל, דעם דיאמעטער און דער לענג פון יעדן אימפלאנט, און זיין פלאץ אין מויל — אמאל אויך סטיקערס מיטן סעריע-נומער וואס קומען אין דער פאקונג פון אימפלאנט. פארוואס דאס איז וויכטיג: דער אימפלאנט איז א שרויף מיט אן אינעווייניגסטן געווינד וואס איז ספעציעל פארן פראדוצענט און פארן מאדעל. אויב אין 15 יאר ארום דארף אן אנדער דאקטער אין אן אנדער שטאט טוישן א שרויף, אן אבאטמענט אדער א קרוין, מוז ער וויסן וואס צו באשטעלן — און אן דעם קארטל איז דאס א טרעפעניש, אמאל מיט א בילד, אמאל אן הצלחה. דאס קארטל ענטפערט אויך אויף שאלות פון א דאקטער וואס באשטעלט אן MRI. היט עס אפ מיט די וויכטיגע דאקומענטן, און פאטאגראפירט עס אין טעלעפאן. אויב איר האט עס פארלוירן — די פרטים זענען אויך אפגעהיטן אין אייער טעקע אין דער רשת, אזוי אז מען קען בעטן א קאפיע. אייער משפחה-דאקטער באקומט דערפון א קאפיע אין סיכום-בריוו.