שאלות און תשובות

דאס איז דער פאלקס-נאמען פאר העמסה מיידית. אין דער פרי זעצט מען איין די אימפלאנטן, און דעם זעלבן טאג — נאכדעם וואס מען מעסט אז יעדער אימפלאנט האט זיך אנגעכאפט שטארק גענוג — שרויפט מען אויף זיי אן א צייטווייליגן בריק. ער איז פעסט, נישט ארויסנעמבאר, און איר גייט ארויס פון דער קליניק מיט אים אין מויל. אין אווענט עסט מען שוין עפעס ווייכס. דער צייטווייליגער בריק איז געמאכט פון פארשטארקטן אקריל און איז געמיינט פאר די היילונג-חדשים, געווענליך 3–6 חדשים, ביז די אימפלאנטן וואקסן צוזאמען מיטן ביין. דאן סקאנירט מען דעם קין און מען מאכט דעם פעסטן בריק, פון צירקאניע אדער היבריד. וואס איז כדאי צו וויסן פון פריער: “דעם זעלבן טאג” ווענדט זיך אין דער סטאביליטעט וואס מען מעסט ביי דער אפעראציע. אין רוב פעלער גייט עס דורך; ביי א מיעוט באלאסט מען נישט, און מען באקומט אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג. דאס זאגט מען אייך שוין ביי דער קאנסולטאציע, נישט אין טאג פון דער אפעראציע.

דער צוות פון דער רשת אין דער קליניק וואס איר האט אויסגעוויילט — דער דאקטער וואס זעצט איין און דער שיקום-דאקטער — מאכט דאס איינזעצן און דעם שיקום לויטן פראטאקאל, אויף דער זעלבער פלאנירונג וואס איז באשטעטיגט געווארן אין פלאנירונג-צענטער. דאס הייסט, דער וואס זעצט איין די אימפלאנטן און דער וואס בויט אויף זיי די ציין ארבעטן אויפן זעלבן CT און אויף דער זעלבער תכנית, און דער וואס בויט די ציין האט שוין באשטימט וואו די אימפלאנטן וועלן זיצן איידער עמיצער האט געבויערט. די מעדיצינישע הנהלה פון דער רשת באגלייט די קאמפליצירטע פעלער אין אלע קליניקס. די אחריות איז פון דער רשת, נישט פון איין דאקטער — אויב איר האט זיך אריבערגעצויגן אדער דער דאקטער האט זיך געביטן, בלייבט די אחריות. אירע תנאים שטייען אין דעם דאקומענט וואס מען באקומט צוזאמען מיט דער הצעת מחיר.

דעם קאסט פון דער קאנסולטאציע, און וואס גענוי עס נעמט אריין, זאגט מען אייך אין מוקד ביים באשטעלן — דאס איז נישט קיין סומע וואס מען באהאלט, מען גיט זי פשוט איבער אין שמועס. וואס מען באקומט: א זיצונג פון בערך 45 מינוט מיט א קלינישער באדיקונג, אויסטייטשן דעם CT-בילד (אויב איר האט אן אקטועל בילד, ברענגט עס; אויב נישט, גיט מען א הפניה צו א מכון הדמיה און מען קומט דערמיט) און א הסבר וועגן די מעגליכקייטן. צום סוף גייט מען ארויס מיט א הצעת מחיר בכתב פארן טיפול אליין. די הצעה איז דעטאלירט און סופית: א שלב וואס האט שוין באקומען א פרייז ווערט נישט טייערער אונטערוועגנס, און אויב ביי דער אפעראציע אנטדעקט מען עפעס וואס איז נישט געווען אין דער פלאנירונג, זאגט מען אייך איידער מען גייט ווייטער. קיין דרוק צו באשליסן אויפן ארט איז נישטא. א סך מענטשן נעמען די הצעה אהיים און קומען צוריק נאך א וואך-צוויי מיט שאלות.

זיבן קליניקס: תל אביב (די הויפט-קליניק, מנחם בגין 158), בני ברק (הרב קוק 7), ראשון לציון (אלטלנה 1, שטאק 8), כפר סבא (טשרניחובסקי 119), נתניה (הצורן 4), חיפה (סוקולוב 1, הדר) און באר שבע (יצחק בן צבי 12, בנין היכל כינור דוד, שטאק 1). אלע ארבעטן לויט דעם זעלבן פראטאקאל, און די ערשטע קאנסולטאציע מאכט מען אין דער קליניק וואס איז אייך נאנט — די אפעראציע און די ביקורות אויך. באשטעלן פאר אלע דורך איין מוקד, 052-5926961, אין טעלעפאן אדער אויף וואטסאפ; מען זאגט אין וועלכער שטאט און מען באקומט א טערמין דארט. די קבלה-שעות זענען אנדערש פון קליניק צו קליניק, און דערפאר גיט מען זיי איבער ביים באשטעלן און נישט אויפן וועבסייט. און אויב איר האט אנגעהויבן אין איין קליניק און עס איז אייך באקוועם ממשיך צו זיין אין אן אנדערער — די טעקע, דער CT און די פלאנירונג זענען געמיינזאם פאר דער גאנצער רשת, אזוי אז דאס איז מעגליך.

יא, און דאס איז נישט קיין סלאגאן — דאס איז אויף וואס די רשת איז געבויט. אלע קליניקס ארבעטן לויט איין קלינישן פראטאקאל וואס די מעדיצינישע הנהלה האט געשריבן: די זעלבע קריטעריעס פאר העמסה מיידית, די זעלבע שלבים, די זעלבע אנווייזונגען פארן פאציענט און דער זעלבער ביקורות-פלאן (א וואך, א חודש, דריי חדשים, און דערנאך יעדעס יאר). די מכשירים פאר פלאנירונג און סקענירונג זענען די זעלבע. די פלאנירונג פון די קאמפליצירטע פעלער ווערט געמאכט אין פלאנירונג-צענטער פון דער רשת, און פון דארט קומען אן אין דער קליניק די כירורגישע שאבלאן און דער צייטווייליגער בריק — אזוי אז וואס מען מאכט אין חיפה ווערט פלאנירט אויפן זעלבן ארט ווי וואס מען מאכט אין תל אביב. די מעדיצינישע הנהלה באגלייט די פעלער אין אלע קליניקס. אויך די הצעת מחיר איז די זעלבע: דער זעלבער טיפול, דער זעלבער פרייז, אין יעדער שטאט.

ניין. עלטער אליין שליסט נישט אויס, און פאציענטן פון 70 און 80 יאר גייען ביי אונז דורך העמסה מיידית גאנץ געווענליך. וואס באשטימט יא: די אלגעמיינע בריאות און דער ביין. אין דעם עלטער וועלן מיר מער פרעגן וועגן מעדיצינען — בלוט-פארדינער, מעדיצינען פאר אסטעאפאראזע, באלאנסירן דעם צוקער — און אמאל וועלן מיר זיך פריער קאארדינירן מיטן הויז-דאקטער. ברענגט א רשימה פון די מעדיצינען צו דער קאנסולטאציע. וועגן דעם ביין: ווער עס גייט יארן מיט א פראטעז האט געווענליך פארלוירן א טייל דערפון, אבער דווקא דערפאר זענען דא די אנגעבויגענע אימפלאנטן; דער CT וועט זאגן וואס עס איז דא. עס איז דא אויך די אנדערע זייט: אין עלטער פון 75 איז לעבן מיט א פראטעז וואס רוקט זיך נישט עפעס וואס מען דארף ליידן “ווייל עס לוינט זיך שוין נישט”. די אפעראציע אליין איז אונטער לאקאלער הרדמה, און רוב עלטערע פאציענטן גייען זי דורך פונקט ווי די יונגע.

אפילו כדאי. א מאן אדער א פרוי, אן ערוואקסן קינד, א חבר — איינער וואס וועט געדענקען וואס איר וועט פארגעסן. די זיצונג איז בערך 45 מינוט מיט א סך אינפארמאציע: וואס דער CT ווייזט, וועלכע מעגליכקייטן עס זענען דא, וואס יעדע איינע נעמט אריין, א צייט-פלאן, א פרייז. רוב מענטשן קומען אהיים און געדענקען נישט קיין העלפט, און דאס איז נאטירליך. דער באגלייטער קען זיצן אין צימער, פרעגן, און פארשרייבן. דעם סיכום און די הצעת מחיר באקומט איר סייווי בכתב, אזוי אז מען קען צוריקקומען דערצו אין דער היים. אין טאג פון דער אפעראציע איז דער באגלייטער שוין נישט קיין ברירה נאר א מוז — מען פארט נישט צוריק אליין נאך אן אפעראציע, אויך אן סעדאציע. און ווער עס דארף א צופאסונג — א הסבר אין א פשוטער שפראך, מער צייט, אן אנדער שפראך — זאגט דאס ביים באשטעלן.

עברית — שטענדיג. יעדע אנדערע שפראך — אידיש, רוסיש, ענגליש, פראנצויזיש, שפאניש — ווענדט זיך אין דער משמרת און אין אן אפמאך פון פריער מיטן מוקד, לויט וואס ס’איז מעגליך און פארהאן. אין צוות זענען דא מענטשן וואס רעדן פארשידענע שפראכן, אבער זיי זענען נישט אין יעדער קליניק אין יעדער שעה, און דערפאר זאגן מיר נישט צו פון פריער לויט קליניק. וואס ארבעט יא: זאגט ביים באשטעלן אויף וועלכער שפראך ס’איז אייך באקוועם, און מיר וועלן אריינשטעלן די קאנסולטאציע לויט וואס ס’איז מעגליך — אמאל מיינט דאס אן אנדער טאג אדער אן אנדערע שעה. מען קען אויך קומען מיט א באגלייטער וואס טייטשט איבער; דאס איז פארשפרייט און אינגאנצן אין ארדענונג. די הצעת מחיר און דעם סיכום באקומט מען אויף עברית, און אויב מען דארף, גייט דער צוות זיי דורך מיט אייך. אויך אויפן וועבסייט איז דא דער גאנצער אינהאלט אין זעקס שפראכן, אזוי אז מען קען לייענען פאר דער זיצונג.

יא, ווען די אימפלאנטן זענען געמאסטן געווארן סטאביל — און דאס איז אין רוב פעלער. דער בריק מיט וועלכן מען גייט ארויס איז צייטווייליג אבער פעסט: אנגעשרויפט צו די אימפלאנטן, נישט ארויסנעמבאר, און מען קען אים נישט ארויסנעמען אין דער היים. ער איז געמאכט פון פארשטארקטן אקריל אין דעם קאליר וואס איר האט אויסגעוויילט, זעט אויס גוט, און ווער עס ווייסט נישט באמערקט נישט. מען עסט מיט אים ווייכע מאכלים, מען בייסט נישט קיין הארטע זאכן. ער איז געמיינט פאר די היילונג-חדשים, און נאכדעם וואס די אימפלאנטן זענען צוזאמענגעוואקסן מיטן ביין (3–6 חדשים) טוישט מען אים אויף דעם פעסטן בריק, פון צירקאניע אדער היבריד. איין הסתייגות וואס מיר זאגן אלעמאל: דער באשלוס פאלט ביי דער אפעראציע, מיטן סטאביליטעט-מעסטער אין דער האנט. אויב אן אימפלאנט האט זיך נישט אנגעכאפט גענוג, באלאסט מען אים נישט דעם זעלבן טאג און מען באקומט אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג. דאס פאסירט אין א מיעוט פון די פעלער און מען זאגט אייך וועגן דער מעגליכקייט פון פריער.

דעם ערשטן אווענט — ווייך און קאלט: יאגורט, פודינג, א פירע, א שייק. פונעם צווייטן טאג ווייכע לאקשן, אייער, פיש, געקאכטע גרינסן, זופן, רייז. אין א וואך ארום עסן רוב מענטשן כמעט אלץ, אחוץ וואס פאדערט א שטארקן ביס. און דאס איז דער כלל פאר אלע היילונג-חדשים: מען בייסט נישט קיין הארטע זאכן — ניס, הארט ברויט, סטייק, א גאנצן עפל, אייז — ביז דער דאקטער דערלויבט, געווענליך נאכדעם וואס דער פעסטער בריק איז אין מויל. די סיבה איז נישט דער צייטווייליגער בריק נאר די אימפלאנטן: אין די חדשים וואקסן זיי צוזאמען מיטן ביין, און א שטארקער ביס קען זיי רוקן. מען קען שניידן אן עפל אין שניטן און אים עסן, נאר נישט אריינבייסן. ווער עס האט א ספק וועגן א געוויסן מאכל — פרעגט ביי דער ביקורת, דאס איז פונקט דערפאר.

דאן באלאסט מען נישט דעם זעלבן טאג. די אימפלאנטן בלייבן אין ביין און היילן זיך רואיג 3–6 חדשים, ווי אין א “געווענליכן” פראטאקאל, און איר באקומט אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג אויף דער תקופה — מערסטנס א צייטווייליגע פראטעז וואס איז צוגעפאסט אזוי אז זי זאל נישט דרוקן אויף די אימפלאנטן. נאך דער היילונג גייט מען ווייטער צום פעסטן בריק ווי פלאנירט. ביי דעם כלל האלטן מיר זיך אלעמאל, ווייל באלאסטן אן אימפלאנט וואס האט זיך נישט אנגעכאפט שטארק גענוג איז דער זיכערסטער וועג אים צו פארלירן. דאס פאסירט אין א מיעוט פון די פעלער — מער אין אן אויבערשטן קין מיט ווייכן ביין — און מען זאגט אייך וועגן דער מעגליכקייט שוין ביי דער קאנסולטאציע, כדי איר זאלט נישט הערן דערפון דאס ערשטע מאל אויפן שטול. דער פרייז טוישט זיך נישט צוליב דעם; וואס האט זיך געטוישט איז דער סדר, נישט דער טיפול.

צווישן צוויי און פיר שעה פאר איין קין. דאס נעמט אריין די הרדמה, עקירות אויב עס זענען געבליבן ציין, איינזעצן די אימפלאנטן דורך דער שאבלאן, מעסטן די סטאביליטעט, און פארבינדן און אויסגלייכן דעם צייטווייליגן בריק. דער טייל פון איינזעצן אליין איז פארהעלטניסמעסיג קורץ; וואס נעמט צייט זענען די עקירות און דאס צופאסן דעם בריק אין ביס. עס זענען דא הפסקות אין מיטן. צוויי קינען — מערסטנס אין צוויי טערמינען מיט בערך א וואך צווישן זיי, און נאר ווער עס קומט פון ווייט מאכט ביידע אין איין לאנגן טאג, זעקס-זיבן שעה. פלאנירט א גאנצן טאג: מען קומט נאך א מאלצייט, מיט א באגלייטער, און מען גייט נישט צוריק צו דער ארבעט דעם זעלבן טאג. אויב איר האט אויסגעוויילט סעדאציע מיט אן אנעסטעזיאלאג, לייגט מען צו צייט אויף זיך אויפצוכאפן, און דאן פארט מען זיכער נישט צוריק אליין.

בשעת דער אפעראציע — מערסטנס נישט. די הרדמה איז לאקאל, און וואס מען שפירט איז א דרוק און וויבראציעס, נישט קיין ווייטאג. ווער עס האט מורא קען אויסוויילן סעדאציע מיט אן אנעסטעזיאלאג, און דאן געדענקט מען כמעט גארנישט. נאכדעם — יא, עס זענען דא צוויי-דריי טעג פון געשווילעכץ און אומבאקוועמליכקייט, אמאל אויך א בלויער צייכן אויפן באק. דאס קאנטראלירט מען מיט געווענליכע ווייטאג-שטילער וואס מען באקומט אויף א רעצעפט, מיט קעלט דעם ערשטן טאג. דאס געשווילעכץ איז אויפן העכסטן פונקט דעם צווייטן-דריטן טאג און גייט דערנאך אראפ. רוב פאציענטן זאגן ביי דער ביקורת פון דער וואך אז עס איז געווען ווייניגער ווי זיי האבן מורא געהאט; די עקירות, אויב זיי זענען געווען, שפירט מען מער ווי דאס איינזעצן. א ווייטאג וואס ווערט שטארקער נאכן פערטן טאג, אדער היץ, דאס איז שוין עפעס וואס מען רופט וועגן דעם און מען ווארט נישט.

דער צייטווייליגער איז געמאכט פון פארשטארקטן אקריל. ער איז לייכט, א ביסל דיקער אויף דער אינעווייניגסטער זייט, באקוועם צו פאררעכטן אויב עפעס ברעכט זיך, און געמיינט פאר די היילונג-חדשים — צו טראגן די תקופה אין וועלכער די אימפלאנטן וואקסן צוזאמען. ער דינט אויך ווי א פרואוו-ווערסיע: מיט אים פרובירט מען אויס קייען, רעדן, די הייך פון ביס און די פארם פון די ציין, און וואס מען טוישט אין אים גייט אריבער אין דעם פעסטן. דער פעסטער קומט נאך 3–6 חדשים, פון א דיגיטאלן סקען פון די אימפלאנטן. ער איז פון צירקאניע — שטארק, דינער, זאפט נישט איין קיין פלעקן, א סטאבילער קאליר — אדער היבריד (א טיטאניום-ראם מיט ציין פון אקריל אדער קאמפאזיט), וואס פאסט פאר די וואס קריצן מיט די ציין און פאר באזונדערס לאנגע בריקן. די צירקאניע האלט 15 יאר און מער; ביים היבריד טוישט מען איבער די ציין נאך 7–10 יאר און די ראם בלייבט.

ווען די סטאביליטעט אין טאג פון דער אפעראציע דערלויבט צו באלאסטן — און דאס איז רוב פעלער — גארנישט, נישט קיין איין טאג. די עקירות, די אימפלאנטן און דער צייטווייליגער בריק ווערן געמאכט אויפן זעלבן שטול, דעם זעלבן טאג; מען קומט אריין מיט די אלטע ציין און מען גייט ארויס מיט די צייטווייליגע. אין דעם מיעוט פעלער וואו די אימפלאנטן האבן זיך נישט אנגעכאפט שטארק גענוג, באלאסט מען נישט, און דאן באקומט מען אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג — מערסטנס א צוגעפאסטע צייטווייליגע פראטעז — ביז די אימפלאנטן וואקסן צוזאמען און מען קען פארבינדן דעם בריק. אויך דאן גייט מען נישט אהיים אן ציין; מען זאגט אייך וועגן דער מעגליכקייט שוין ביי דער קאנסולטאציע. ווער עס דערציילט אייך פון “צוויי וואכן אן ציין ביז די יאסלעס בארואיגן זיך” באשרייבט אן אנדער פראטאקאל, אין וועלכן מען נעמט קודם ארויס און מען זעצט איין דערנאך. ביי אונז איז דאס נישט דער געווענליכער וועג, און אויב עס איז דא א סיבה אזוי צו טון אין אייער פאל, וועט איר עס הערן פון פריער.

יא, אבער נישט ווי דער פעסטער. ער איז פון אקריל, אין דעם קאליר וואס מיר האבן צוזאמען אויסגעוויילט פאר דער אפעראציע, מיט א פארם פון ציין וואס איז פלאנירט געווארן פאר אייער פנים, און ווער עס ווייסט נישט זעט נישט קיין חילוק. מענטשן גייען מיט אים צו חתונות. צוויי זאכן שפירט מען יא: ער איז א ביסל דיקער אויף דער אינעווייניגסטער זייט, און די צונג שפירט עס א טאג-צוויי און הערט אויף; און דאס רעדן איז א ביסל אנדערש די ערשטע צוויי טעג, בעיקר די אותיות ס’ און ש’. דאס גייט אריבער. די פעסטע צירקאניע, וואס קומט נאך דער היילונג, איז דינער, גלאנצט ווייניגער, און זעט מער אויס ווי “א צאן”. און דער צייטווייליגער איז אויך א פרואוו-ווערסיע — וואס געפעלט אייך נישט אין אים (פארם, קאליר, לענג) זאגט מען ביי דער ביקורת, און מען פאררעכט אין דעם פעסטן. דערפאר איז ער דא.

מען קען, און מיר טוען עס — אבער דאס איז א לאנגער טאג: זעקס-זיבן שעה מיט א הפסקה אין מיטן, און צום סוף פון טאג איז דא געשווילעכץ אין ביידע קינען אויף איינמאל. רוב מענטשן זענען מעדיף צוויי זיצונגען מיט בערך א וואך צווישן זיי, און קומען צו זיך פון דער ערשטער פאר דער צווייטער. דער ביס פון ביידע קינען ווערט סייווי פלאנירט צוזאמען, אזוי אז אין רעזולטאט איז נישטא קיין חילוק. פאר וועמען פאסט יא איין טאג: ווער עס קומט פון ווייט אדער פון חו”ל, ווער עס האט אויסגעוויילט סעדאציע און וויל זי נישט דורכגיין צוויי מאל, און ווער עס וויל פשוט פארטיג ווערן דערמיט. ווער עס וואוינט צען מינוט פון דער קליניק — צו וואס איילן זיך. מען באשליסט ביי דער קאנסולטאציע, לויט וויפיל עקירות, דעם געזונט-מצב, און וואס איז אייך באקוועם.

מען נעמט אים ארויס — דאס איז קורץ, אונטער לאקאלער הרדמה — מען לאזט דעם ביין היילן צוויי-דריי חדשים, און מען זעצט איין א נייעם. וואס פאסירט דערווייל מיטן בריק ווענדט זיך וויפיל אימפלאנטן עס זענען דא: ביי זעקס ארבעט דער בריק מערסטנס ווייטער אויף די פינף וואס זענען געבליבן, און איר שפירט כמעט נישט קיין חילוק. ביי פיר — מוז מען אים אמאל אראפנעמען אויף א צייט, אדער אריבערגיין אויף אן אנדערער צייטווייליגער לייזונג ביז דער נייער אימפלאנט וואקסט צו. דערפאר פלאנירט מען מער שטיץ-פונקטן ווי מען דארף “אויפן פאפיר”, און דערפאר שלאגט מען פאר זעקס אין אויבערשטן קין. ביי אונז פאסירט עס זעלטן, בעיקר ביי רייכערער און ביי ווייכן ביין. דער אויסטויש איז אריינגערעכנט אין דער אחריות לויט די תנאים פון הסכם — ביקורות און היגיענע. אויב דער בריק הייבט אן זיך צו שפירן לויז, רופט מען, מען ווארט נישט.

יא, ווען זיי זענען ריכטיג געשטעלט און פארבונדן מיט א שטייפן בריק. דער געדאנק איז נישט “פיר אנשטאט אכט” נאר צעטיילונג: צוויי גלייכע פון פארנט, צוויי הינטערשטע אין א ווינקל פון ביז 45° וואס דערגרייכן ווייט אהינטער און נוצן אויס דעם ביין וואס בלייבט פון פארנט. ווען אלע פיר זענען פארבונדן אין איין בריק, טיילט זיך א כח וואס קומט אויף איין אימפלאנט צווישן אלע, און קיינער רירט זיך נישט אליין. די מעטאד עקזיסטירט און איז דאקומענטירט זינט די ניינציגער יארן, מיט הויכע הצלחה-פראצענטן איבער יארן. וואו וועלן מיר יא בעסער נעמען זעקס: אן אויבערשטער קין, וואו דער ביין איז ווייכער; ווער עס קריצט מיט די ציין; ווער עס וויל א לענגערן בריק אהינטער. אין אן אונטערשטן קין מיט גוטן ביין האלטן פיר פונקט ווי זעקס. דער CT באשטימט, און איר וועט זען פארוואס אויפן עקראן.

מערסטנס 10–12 ציין פאר א קין — פון די פאדערשטע ביז דעם ערשטן באקצאן אויף יעדער זייט, אמאל ביז דעם צווייטן. א פול נאטירליך מויל האט 14 אין א קין (אן די שכל-ציין), אזוי אז עס פעלן צוויי-פיר פון הינטן. דאס שפירט מען נישט ביים קייען: די סאמע הינטערשטע באקציין גיבן ווייניג צו און לייגן צו א סך לאסט, און דווקא זיי וואלטן געשאפן א לאנגן הייבער אויף די הינטערשטע אימפלאנטן. אויך ביים שמייכלען זעט מען זיי נישט. וואס באשטימט יא וויפיל ציין עס וועלן אריינגיין איז דער פלאץ פון די הינטערשטע אימפלאנטן — וואס ווייטער אהינטער זיי דערגרייכן, אלץ לענגער קען זיין דער בריק. דאס איז איינער פון די חשבונות ווען מען שלאגט פאר זעקס אימפלאנטן אנשטאט פיר פאר דעם וואס וויל א בריק ביז דעם צווייטן באקצאן.

אין רוב פעלער נישט, און דאס איז אייגנטליך די הויפט-מעלה פון דער מעטאד. דער ביין ווערט מיט די יארן איינגעזאפט בעיקר פון הינטן — אויבן קומט דער סינוס אראפ, אונטן איז דער נערוו נאנט — און אנשטאט צו בויען דארט נייעם ביין (חדשים פון היילונג און נאך אן אפעראציע), זענען די הינטערשטע אימפלאנטן אנגעבויגן אין א ווינקל און נוצן אויס דעם גוטן ביין וואס בלייבט פון פארנט. דערפאר, ווער עס האט געהערט “איר האט נישט קיין ביין” אויפן סמך פון א פאנאראמיש בילד דארף נישט אומבאדינגט קיין ביין-אויפבוי. ווען יא: ווען אויך אין פאדערשטן טייל איז דער ביין זייער דין. דאן רעדט מען וועגן א הכנה — ביין-אויפבוי, באזונדערס לאנגע אימפלאנטן — אדער וועגן אן אלטערנאטיוו ווי א פראטעז אויף אימפלאנטן. דאס מעסט מען אויף א דריי-דימענזיאנאלן CT, נישט לויטן איינדרוק.

נישט פונקט. דאס איז א נאמען פון א מעטאד וואס א פארטוגעזישער דאקטער האט אנטוויקלט אין די ניינציגער יארן צוזאמען מיט איין אימפלאנט-פראדוצענט, וואס האט רעגיסטרירט דעם נאמען אלס א האנדלס-צייכן. זינט דעמאלט איז די מעטאד געווארן אן אלגעמיינער באגריף פאר יעדן בריק אויף פיר אימפלאנטן מיט צוויי אנגעבויגענע — ווי “דזשיפ” פאר א שטח-אויטא. דער מעדיצינישער געדאנק געהערט נישט צו קיינעם: אימפלאנטן אנגעבויגן אין א ווינקל, א שטייפער בריק וואס פארבינדט זיי, און באלאסטן דעם זעלבן טאג. די אימפלאנטן וואס מיר נוצן זענען פון באקאנטע פראדוצענטן מיט א לאנגער קלינישער דאקומענטאציע — נישט דווקא דער זעלבער פראדוצענט — און די מעטאד איז די זעלבע. וואס איז יא וויכטיג צו פרעגן, אין יעדער קליניק: וועלכער פראדוצענט, וואו באקומט מען חלקי חילוף אין צען יאר ארום, און צי מען באקומט אן אימפלאנט-קארטל. אונזערע ענטפערס וועט איר באקומען בכתב.

ניין. דאס איז דער גרויסער חילוק פון אן אויבערשטער פראטעז: דער בריק זיצט נאר אויף די אימפלאנטן, אין א דינעם בויגן לענגאויס דעם קאם, און דער גומען איז פריי. מענטשן וואס זענען אריבער פון א פראטעז רעדן וועגן דעם מער ווי וועגן קייען — דער טעם און די ווארעמקייט פון עסן קומען צוריק, נישטא קיין געפיל פון א פרעמדן קערפער, נישטא קיין ברעכן, און מען רעדט ווי פריער. אויך דער צייטווייליגער בריק מיט וועלכן מען גייט ארויס אין טאג פון דער אפעראציע איז שוין אן גומען. ווען דעקט מען יא צו א טייל פון גומען: ביי אן ארויסנעמבארער פראטעז אויף אימפלאנטן אין אויבערשטן קין — דארט דארף מען די פלאך פאר דער סטאביליטעט, כאטש א סך ווייניגער ווי ביי א געווענליכער פראטעז. דאס איז איינער פון די חשבונות ווען מען קלויבט צווישן די צוויי. און ווער עס האט א שטארקן ברעכן-רעפלעקס — זאגט ביי דער קאנסולטאציע, דאס ווירקט אויף דער ברירה און אויף ווי אזוי מען סקענט.

צירקאניע — 15 יאר און מער, און מערסטנס וואס טוישט זיך פאר דעם איז נישט דער בריק נאר וואס איז אונטער אים: א שרויף וואס ווערט לויז ציט מען צו ביי דער יערליכער ביקורת, א חלק וואס האט זיך אפגעריבן טוישט מען. די צירקאניע אליין זאפט נישט איין קיין פלעקן און טוישט נישט דעם קאליר. א היבריד-בריק — א טיטאניום-ראם מיט אקריל-ציין — פירט זיך אנדערש: די ציין רייבן זיך אפ און ווערן באנייט נאך 7–10 יאר, די ראם בלייבט, און די באנייאונג מאכט מען אין דער לאבאראטאריע אן אנצורירן די אימפלאנטן. וואס פארקירצט דאס לעבן פון א בריק: קריצן מיט די ציין אן א נאכט-שינע (א שפאלט אין צירקאניע הייבט זיך מערסטנס אן דארט), א שוואכע רייניגונג וואס ברענגט אן אנצינדונג ארום די אימפלאנטן, און איבערהיפן די יערליכע ביקורת אין וועלכער מען אנטדעקט א לויזן שרויף איידער ער ברעכט זיך. די דריי זענען אין אייערע הענט.

זיכערקייט און צעטיילן די לאסט — ווען עס איז דא א סיבה. זעקס אימפלאנטן פארקלענערן די לאסט אויף יעדן איינעם, לאזן מאכן א לענגערן בריק אהינטער, און לאזן איבער א זיכערקייט-רעזערוו: אויב איינער פון די זעקס וואקסט נישט צו, פונקציאנירט דער בריק מערסטנס ווייטער אויף די פינף ביז מען טוישט אים איבער. ביי פיר איז א דורכפאל פון איינעם א פערטל פון דער שטיץ, און אמאל דארף מען אראפנעמען דעם בריק צייטווייליג. ווען וועלן מיר פארשלאגן זעקס: אן אויבערשטער קין, וואו דער ביין איז ווייכער; ווער עס קריצט מיט די ציין אדער קייט שטארק; א בריק אקעגן שטארקע נאטירליכע ציין אין דעם קין פון קעגנאיבער; ווער עס וויל ציין ביז דעם צווייטן באקצאן. ווען נישט: אן אונטערשטער קין מיט גוטן ביין — דארט זענען נאך צוויי אימפלאנטן נאך צוויי בויערונגען און נאך געלט אן א ריכטיגן נוצן.

יא. ביי פיר זענען די הינטערשטע אימפלאנטן אנגעבויגן און נוצן אויס דעם ביין פון פארנט; ביי זעקס גייען די צוויי צוגעלייגטע אימפלאנטן אריין אין א מער הינטערשטער געגנט, און דארט דארף זיין ביין — גענוג הייך און ברייט, און אין אויבערשטן קין א געהעריגער אפשטאנד פון דעם דנא פון סינוס. אויב ער איז נישט דארט, זענען די מעגליכקייטן א סינוס-ליפט (א פארמאכטער, ווען עס פעלן 2–4 מ”מ, מערסטנס ביי דער זעלבער זיצונג; אן אפענער ווען עס פעלט מער, און דאן לייגט מען צו חדשים), אדער פשוט פיר אנגעבויגענע אימפלאנטן אן א הכנה. דערפאר איז “זעקס” נישט אלעמאל נאר די טייערערע מעגליכקייט — אמאל איז זי אויך די לענגערע. דער CT ווייזט דאס אין מילימעטער, און ביי דער קאנסולטאציע זעט מען אויפן עקראן וואו עס איז דא פלאץ און וואו נישט.

ווייל יעדער אימפלאנט איז נאך א בויערונג, נאך ביין וואס דארף דארט זיין, נאך צייט פון אפעראציע און נאך געלט — און אין אן אונטערשטן קין מיט גוטן ביין האלטן פיר פונקט ווי זעקס. צוויי אימפלאנטן “אויף זיכער” אויף א פלאץ וואו מען דארף זיי נישט זענען צוויי איבעריגע קליינע אפעראציעס, און אמאל אויך אן איבעריגער סינוס-ליפט כדי צו מאכן פאר זיי פלאץ. מיר שלאגן פאר זעקס ווען עס איז דא א סיבה וואס מען קען ווייזן אויפן CT: אן אויבערשטער קין מיט ווייכן ביין, קריצן מיט די ציין, א לאנגער בריק ביז דעם צווייטן באקצאן, אדער א קין פון קעגנאיבער מיט שטארקע נאטירליכע ציין. נישט אויטאמאטיש, און נישט כדי צו פארגרעסערן א הצעת מחיר. אויב מיר וועלן פארשלאגן זעקס, וועט איר זען פארוואס אויפן עקראן; אויב מיר וועלן פארשלאגן פיר, איז דאס ווייל דאס איז גענוג.

טעכניש יא, פראקטיש נישט כדאי. דער בריק ווערט פלאנירט פאר א געוויסער צאל אנהאלט-פונקטן און פאר זייער פלאץ, און ער ווערט געמאכט ווי איין שטיק. צולייגן צוויי אימפלאנטן נאך דער היילונג מיינט א נייעם בריק — פלאנירונג, סקען, פראדוקציע — און דאס איז טייערער ווי צוויי אימפלאנטן וואס מען האט איינגעזעצט פון אנהייב אין דער זעלבער אפעראציע. אויך דער ביין: דער פלאץ וואו די צוגעלייגטע אימפלאנטן וואלטן אריינגעגאנגען זאפט זיך ווייטער איין אין די היילונג-חדשים, און וואס איז געווען מעגליך אין טאג פון דער אפעראציע איז נישט אלעמאל מעגליך נאך א יאר. דערפאר באשליסט מען ביי דער פלאנירונג, אויפן CT, און איין מאל. אויב עס איז דא א ספק — אויב דער ביין איז אויפן גרעניץ, אויב איר קריצט — וועלן מיר בעסער נעמען זעקס פון פריער. וואס פאסירט יא אין דער פראקטיק: אן אימפלאנט וואס איז נישט צוגעוואקסן ווערט אויסגעטוישט אויף א נייעם, און דאס איז אריינגערעכנט אין דער אחריות. אבער דאס איז אן אויסטויש, נישט קיין צוגאב.

א באלאנסירטער צוקער — יא, אן א ספעציעלן פראטאקאל. א נישט-באלאנסירטער צוקער — קודם באלאנסירן. די סיבה: א הויכער צוקער פארלאנגזאמט די היילונג פון דער וואונד און הייבט די ריזיקע פון אן אינפעקציע און פון אן אימפלאנט וואס וואקסט נישט צו. וואס מיר וועלן בעטן: אן אקטועלע HbA1c באדיקונג, און מיר קוקן אויפן ראם וואס אייער באהאנדלענדיגער דאקטער באשטעטיגט, מערסטנס ביז בערך 8%. אויב איר זענט העכער, וועלן מיר בעטן צו ארבעטן דערויף מיטן הויז-דאקטער אדער מיטן ענדאקרינאלאג איידער מען לייגט א דאטום פאר דער אפעראציע; א קאנסולטאציע און א פלאנירונג קען מען שוין מאכן יעצט. אין טאג פון דער אפעראציע נעמט מען די מעדיצינען ווי געווענליך און מען עסט פרישטיק — מען קומט נישט אויף א ניכטערן מאגן. ברענגט די רשימה פון די מעדיצינען און דעם רעזולטאט פון דער לעצטער באדיקונג צו דער קאנסולטאציע, דאס שפארט א סיבוב.

עס שליסט נישט אויס, אבער מיר זאגן עס גלייך: רייכערן נידערט די הצלחה-פראצענטן פון אימפלאנטן און פארלאנגזאמט די היילונג, און אין די ערשטע טעג נאך דער אפעראציע איז עס די מערסט פארשפרייטע סיבה פאר אן אינפעקציע אין דער וואונד. וואס העלפט טאקע — אויפהערן, אפילו נאר צייטווייליג: ווייניגסטנס צוויי וואכן נאך דער אפעראציע, און ווער עס קען — א חודש. אויך ווייניגער רייכערן ארום דער אפעראציע און אין די חדשים פון צוזאמענוואקסן פארבעסערט די סיכויים. א שווערער רייכערער וואס האט נישט בדעה אויפצוהערן — מען קען נאך אלץ, אבער מיר וועלן רעדן דערוועגן אפן ביי דער קאנסולטאציע, און אמאל וועלן מיר בעסער נעמען זעקס אימפלאנטן אנשטאט פיר אדער העמסה מאוחרת. אויב איר ווייסט אז איר וועט נישט אויסהאלטן די הפסקה, זאגט אונז פריער, נישט דערנאך. מען קען עפעס טון דערמיט.

כמעט קיינמאל נישט. אונזער ערשטע שאלה וועט זיין: אויפן סמך פון וואס האט מען דאס געזאגט? א פאנאראמיש בילד ווייזט די הייך בערך און ווייזט די ברייט בכלל נישט, און “נישטא קיין ביין” זאגט מען מענטשן אן א דריי-דימענזיאנאלן בילד. נאר א CT מעסט. און די צווייטע שאלה: וואו פעלט? ווייניג ביין פון הינטן איז דער געווענליכער מצב נאך יארן אן ציין, און פונקט דערפאר זענען דא די אנגעבויגענע אימפלאנטן פון All-on-4, וואס נוצן אויס דעם ביין וואס בלייבט פון פארנט. עס זענען דא אויך קורצע (6–8 מ”מ) און שמאלע אימפלאנטן, און א פארמאכטער סינוס-ליפט וואס לייגט צו 2–4 מ”מ ביי דער זעלבער זיצונג. א גרויסער ביין-אויפבוי בלייבט פאר די ערטער וואו עס איז טאקע נישטא קיין ברירה. מיר האבן געזען קינען “אן ביין” וואס האבן באקומען א פעסטן בריק. ברענגט דעם CT, אדער נעמט א הפניה, און מיר וועלן קוקן צוזאמען.

עס ווענדט זיך וועלכע מעדיצין, אין וועלכער פארם, און ווי לאנג. ביספאספאנאטן אין טאבלעטן (למשל פאסאלאן) פאר א קורצער תקופה — מערסטנס קען מען, מיט זהירות און מיט נאכפאלגונג. נאך א סך יארן אין טאבלעטן, אדער ווען די מעדיצין ווערט געגעבן דורך דער אדער, אדער אין דענאסומאב-איניעקציעס (פראליע) — דארף מען א טיפן בירור: די ריזיקע פאר א פראבלעם אין דער היילונג פון קין-ביין איז העכער, און אמאל מאכט מען אפ מיטן באהאנדלענדיגן דאקטער א הפסקה אדער א צייט ארום דער איניעקציע. דאס באשליסט מען נישט אין טעלעפאן. וואס יא: הערט נישט אויף קיין מעדיצין אליין פאר דער קאנסולטאציע. ברענגט די פולע רשימה פון די מעדיצינען מיט די דאזעס און ווען איר האט אנגעהויבן, און אויב איר האט א בריוו פון ענדאקרינאלאג — אויך. א קאנסולטאציע און א פלאנירונג קען מען מאכן אין יעדן פאל; נאר דעם דאטום פון דער אפעראציע באשטימט מען נאך דעם בירור.

איר זענט נישט אליין — א גרויסער טייל פון די וואס קומען צו אונז זענען געקומען פונקט צוליב יארן פון אפלייגן פון מורא. עס זענען דא עטליכע זאכן וואס העלפן. די ערשטע: דער פראטאקאל אליין איז קורץ — איין אפעראציע אנשטאט א סעריע טיפולים, און דאס איז פאר א סך מענטשן שוין א האלבע לייזונג. די צווייטע: סעדאציע מיט אן אנעסטעזיאלאג, אפגעמאכט פון פריער; מען שלאפט, מען כאפט זיך אויף ווען אלץ איז שוין פארטיג, און מען געדענקט נישט. די דריטע: דער הסבר. ביי דער קאנסולטאציע גייט מען דורך וואס גענוי וועט פאסירן, שלב נאך שלב, און אין צימער זאגט מען אייך פאר יעדער זאך וואס מען גייט טון. מען קען אויפהייבן א האנט און אפשטעלן. מען קען קומען מיט א באגלייטער. און ווער עס וויל דאס ערשטע מאל נאר קומען אויף א שמועס אן א באדיקונג — אויך דאס איז אין ארדענונג, זאגט אין מוקד.

א בלוט-דרוק וואס איז באלאנסירט מיט מעדיצינען — ניין. אין טאג פון דער אפעראציע נעמט מען די מעדיצינען ווי געווענליך, מען עסט פרישטיק, און מען מעסט איידער מען הייבט אן; אויב די מעסטונג איז צו הויך דעם זעלבן אינדערפרי, לייגט מען אמאל אפ, און דערפאר איז כדאי גוט צו שלאפן די נאכט פאר דעם. בלוט-פארדינער (קומאדין, עליקוויס און ענליכע) — אין רוב פעלער הערט מען נישט אויף; ביי קומאדין מאכט מען אן INR באדיקונג א טאג-צוויי פאר דעם, און ביי די אנדערע מאכט מען אמאל אפ מיטן באהאנדלענדיגן דאקטער איבערצוהיפן איין דאזע, און דאס בלוטן באהאנדלט מען לאקאל. הערט קיינמאל נישט אויף אליין א בלוט-פארדינער פאר אן אפעראציע. ברענגט אן אקטועלע רשימה פון די מעדיצינען צו דער קאנסולטאציע, און אויב עס איז דא א קארדיאלאג — אויך א בריוו פון אים.

ווייניגער ווי עס איז געווען, זיכער. דער קין-ביין איז דא כדי צו האלטן ציין, און ווען עס זענען נישטא קיין ציין זאפט ער זיך איין — ביז א העלפט פון דער ברייט אין ערשטן יאר, און דערנאך פאמעליכער. א פראטעז פארשנעלערט דאס, ווייל זי דריקט אויפן קאם אן איבערצוגעבן כח אין ביין אריין, און נאך 20 יאר איז דער אונטערשטער קין אמאל זייער דין. אבער: די איינזאפונג איז בעיקר פון הינטן. פון פארנט, צווישן די צוויי לעכער פון נערוו, בלייבט כמעט אלעמאל ביין — און פונקט דארט גייען אריין די אנגעבויגענע אימפלאנטן פון All-on-4. מיר האבן געזען קינען וואס מען האט גערופן “אן ביין” וואס האבן באקומען א פעסטן בריק. עס איז דא אויך א פראטעז אויף צוויי אימפלאנטן, וואס דארף נאך ווייניגער. וואס מיר וועלן נישט זאגן אן א CT איז וויפיל גענוי עס איז געבליבן. ברענגט די פראטעז צו דער קאנסולטאציע — זי דערציילט א סך.

דאן ווארט מען. נישט צוליב דעם איינזעצן אליין נאר צוליב דריי זאכן ארום אים: דער CT-בילד, די הרדמה, און די מעדיצינען נאכדעם — ווייטאג-שטילער און אמאל אנטיביאטיק. קיינע פון זיי טוט מען נישט בשעת מען טראגט אן א דרינגענדן צורך, און אן אימפלאנט איז נישט דרינגענד. וואס מען קען יא יעצט: א קאנסולטאציע. אויב איר האט א CT-בילד פון פאר דעם, ברענגט מען אים און מען פלאנירט אויף אים; אויב נישט, מאכט מען א שמועס און א קלינישע באדיקונג אן א בילד, און מען מאכט דעם CT נאך דער געבורט. אזוי זענען די תכנית און די הצעת מחיר גרייט, און נאך דער געבורט, אין אפמאך מיטן באהאנדלענדיגן דאקטער, לייגט מען א דאטום. א צאן וואס טוט וויי אדער איז אינפעצירט בשעת מען טראגט איז אן אנדער מעשה, און דאס באהאנדלט מען יא; דערפאר ווענדט זיך צו אייער צאן-דאקטער, מען ווארט נישט.

אן אימפלאנט וואס איז גוט צוגעוואקסן און וואס מען היט אפ — צענדליגער יארן, און אמאל א גאנץ לעבן. דער אימפלאנט אליין איז א טיטאניום-שרויף אין ביין, און אין אים איז נישטא וואס זיך אפצונוצן. וואס טוישט זיך יא איז וואס איז איבער אים: די קרוין קען זיך טוישן נאך 10–20 יאר, א שרויף וואס ווערט לויז ציט מען צו ביי דער ביקורת, און ביי א פראטעז אויף אימפלאנטן טוישט מען די ניילאן-איינזאצן אין די פארבינדער יעדע יאר-צוויי. די פאקטארן וואס פארקירצן דאס לעבן פון אן אימפלאנט זענען באקאנט און האבן נישט קיין איבערראשונגען: רייכערן, שוואכע היגיענע, א יאסלעס-קרענק וואס ווערט נישט באהאנדלט, א נישט-באלאנסירטער צוקער, און אן אימפלאנט וואס איז איינגעזעצט געווארן אין א נישט-ריכטיגן ווינקל — דעם לעצטן לייזט די קאמפיוטער-פלאנירונג. וואס ווענדט זיך אין אייך: א טעגליכע רייניגונג אונטער דער קרוין אדער אונטערן בריק, און א באדיקונג און פראפעסיאנעלע רייניגונג איין מאל א יאר. ווער עס היט די צוויי זאכן — דער אימפלאנט פארגעסט געווענליך אז ער איז אן אימפלאנט.

א דורכזיכטיגער מכשיר, א ביסל ווי א נאכט-שינע, וואס ווערט געדרוקט לויט דער דיגיטאלער פלאנירונג און ליגט אויף די יאסלעס אדער אויף די ציין וואס זענען געבליבן בשעת מען זעצט איין די אימפלאנטן. אינעווייניג איז דא א מעטאלענע הילזע פאר יעדן אימפלאנט, און דער בויער און דער אימפלאנט גייען דורך איר — אזוי אז דער ארט, דער ווינקל און די טיפקייט וואס מען האט פלאנירט אויפן CT קומען אן אין מויל אן טרעפן. אין דער פראקטיק מיינט דאס דריי זאכן: דער דאקטער דארף נישט עפענען די יאסלעס אין דער ברייט כדי צו זען דעם ביין, און דערפאר איז דער שניט קליין און מערסטנס איז נישטא קיין נעט; דער אימפלאנט זיצט וואו די קרוין דארף אים, נישט וואו עס וואלט געווען באקוועם איינצוזעצן; און די אפעראציע איז קירצער, ווייל די באשלוסן זענען שוין געפאלן פון פריער. די שאבלאן ווערט געמאכט פאר יעדן פאציענט באזונדער, און די פלאנירונג אויף וועלכער זי איז געבויט זעט איר אויפן עקראן פאר דער אפעראציע.

אין פאסיגע פעלער יא — מען נעמט ארויס און מען זעצט איין ביי דער זעלבער זיצונג, און דער אימפלאנט גייט אריין אין דעם ציין-לאך פון דעם צאן וואס איז ארויס. דאס שפארט א גאנצע אפעראציע און חדשים פון ווארטן, און היט אפ דעם ביין און די יאסלעס אויפן פלאץ וואו זיי זענען געווען. צוויי תנאים: א ריינער ציין-לאך, אן אן אקטיווער אינפעקציע, און גענוג ביין ווייטער פון שפיץ ווארצל כדי דער אימפלאנט זאל זיך שטארק אנכאפן. דעם צווייטן זעט מען אויפן CT פריער; דעם ערשטן באשטעטיגט מען ענדגילטיג אין מאמענט פון דער עקירה, ווען מען זעט דעם ציין-לאך. אויב עס איז דא אייטער אדער דער ביין איז צעשטערט, רייניגט מען, מען לאזט עס היילן צוויי-דריי חדשים, און מען זעצט איין דערנאך — אמאל מיט אנפילן ביין-מאטעריאל אין ציין-לאך (אפהיטן דעם ציין-לאך) כדי דער ביין זאל זיך דערווייל נישט איינזאפן. ביי א פאדערשטן צאן, ווען די תנאים זענען גוט, פארבינדט מען אויך א צייטווייליגע קרוין דעם זעלבן טאג כדי די יאסלעס זאלן זיך פארמירן ארום איר.

טיטאניום-אימפלאנטן פון באקאנטע פראדוצענטן — אזעלכע מיט א קלינישער דאקומענטאציע פון א סך יארן און מיט חלקי חילוף וואס מען קען באקומען אויך אין צען יאר ארום, אין ארץ ישראל און אין חו”ל. דעם גענויעם מאדעל, דעם דיאמעטער און די לענג פון יעדן אימפלאנט וויילט מען אויס לויטן פאל ביי דער פלאנירונג, און נישט לויט א “חבילה”. פארוואס דאס איז וויכטיג פאר אייך און נישט נאר פאר אונז: א שרויף אדער אן אבאטמענט וואס מען דארף טוישן אין 12 יאר ארום, ביי אן אנדער דאקטער אין אן אנדער שטאט, מוז זיין עפעס וואס מען קען באשטעלן. דערפאר באקומט מען צום סוף פון טיפול אן אימפלאנט-קארטל — א “פאס” — מיטן פראדוצענט, דעם מאדעל, די מאסן און דעם פלאץ פון יעדן אימפלאנט. אויב איר האט א שאלה וועגן א געוויסן פראדוצענט, פרעגט ביי דער קאנסולטאציע, מיר וועלן זאגן מיטן נאמען. וואס מיר וועלן נישט טון: אן אימפלאנט אן דאקומענטאציע נאר ווייל ער איז ביליג.

CT — יא, MRI — נישט. דאס בילד וואס מען דארף איז א דענטאלער CT (CBCT): נידעריגע שטראלונג, עטליכע מינוט שטיין אדער זיצן אין א מכון הדמיה, און מען באקומט א דיסק אדער א לינק. מיר גיבן א הפניה, און דעם רעזולטאט טייטשן מיר אויס ביי דער קאנסולטאציע אויפן עקראן, צוזאמען מיט אייך. אין די קליניקס אליין מאכט מען נישט קיין CT. אויב איר האט א CT-בילד פון די קינען פונעם לעצטן יאר, ברענגט אים — עס איז דא א גוטער סיכוי אז מיר וועלן נישט דארפן א נייעם. א געווענליך פאנאראמיש בילד איז נישט גענוג: עס ווייזט די הייך בערך, ווייזט נישט די ברייט, און ווייזט נישט גענוי וואו דער נערוו אדער דער סינוס איז. אויפן סמך פון א פאנאראמישן זאגט מען מענטשן “איר האט נישט קיין ביין” — און אויפן סמך פון א CT אנטדעקט מען אז עס איז יא דא. דאס בילד איז בעסער צו מאכן עטליכע טעג פאר דער קאנסולטאציע, כדי עס זאל זיין ביי אונז ביי דער זיצונג.

ניין. ער האט נישט קיין נערוון, און ער איז אינעווייניג אין ביין — ווי א ווארצל פון א צאן, וואס אים שפירט מען אויך נישט. וואס מען שפירט יא אין אנהייב איז די קרוין: זי איז א ביסל אנדערש פון דעם צאן וואס איז געווען, אפשר א האלבן מילימעטער העכער אדער א ביסל ברייטער, און די צונג געפינט זי. נאך צוויי וואכן פארגעסט מען אויך דאס. וואס יא, אן אימפלאנט ווארנט נישט ווען מען בייסט עפעס צו הארט ווי א נאטירליכער צאן טוט, און דערפאר זאגט מען נישט צו בייסן אייז און קערעלעך. אונזערע פאציענטן קענען נישט זאגן וועלכער צאן איז דער אימפלאנט אן צו קוקן.

יא. דענטאלע אימפלאנטן זענען געמאכט פון טיטאניום, און טיטאניום איז נישט מאגנעטיש — ער רירט זיך נישט, ווערט נישט הייס און ווערט נישט צוגעצויגן אין דעם פעלד פון MRI. זאגט דעם טעכניקער פאר דער באדיקונג אז איר האט דענטאלע אימפלאנטן (דאס איז סייווי א שאלה אין זייער פראגעבויגן), ער וועט עס פארשרייבן, און פארטיג. וואס קען יא פאסירן: א קליינע שטערונג אין בילד אין דער געגנט פון מויל אויב די באדיקונג איז פון קאפ — דער ראדיאלאג ווייסט דאס אין באטראכט צו נעמען. אן ארויסנעמבארע פראטעז אויף אימפלאנטן נעמט מען ארויס פאר דער באדיקונג, ווי יעדע פראטעז. אין פליפעלד פיפט עס נישט. אויב דער דאקטער וואס באשטעלט די באדיקונג וויל וויסן וואס גענוי איז אין מויל — דאס אימפלאנט-קארטל וואס איר האט באקומען ענטפערט אויף דעם.

ווייל פאר א בריק שלייפט מען אפ צוויי געזונטע ציין פון ביידע זייטן פון לאך כדי זיי זאלן אים האלטן, און אין צען יאר ארום האט איר דריי פראבלעמען אנשטאט איינער — די אפגעשליפענע ציין ווערן שוואכער, אמאל שפאלטן זיי זיך אדער דארפן א טיפול שורש, און דער בריק אליין האלט 10–15 יאר אין דורכשניט. אן אימפלאנט רירט נישט אן די שכנים, און היט אפ דעם ביין אין דער געגנט ווייל ער גיט ווייטער איבער צו אים א לאסט; אונטער א בריק זאפט זיך דער ביין ווייטער איין. אויך די רייניגונג: אן אימפלאנט רייניגט מען ווי א צאן, א בריק דארף א ספעציעלן פאדעם אונטער אים. ווען איז א בריק נאך אלץ לאגיש: ווען די ציין דערנעבן דארפן סייווי קרוינען, ווען עס איז נישטא קיין ביין און מען וויל נישט אויפבויען, אדער ווען דער געזונט-מצב לאזט נישט מאכן אן אפעראציע. דאס איז א קורצער טיפול — צוויי-דריי וואכן — און ער האט זיין פלאץ. פשוט נישט אלס דער געווענליכער וועג.

א קארטל וואס מען באקומט צום סוף פון טיפול, מיטן פראדוצענט, דעם מאדעל, דעם דיאמעטער און דער לענג פון יעדן אימפלאנט, און זיין פלאץ אין מויל — אמאל אויך סטיקערס מיטן סעריע-נומער וואס קומען אין דער פאקונג פון אימפלאנט. פארוואס דאס איז וויכטיג: דער אימפלאנט איז א שרויף מיט אן אינעווייניגסטן געווינד וואס איז ספעציעל פארן פראדוצענט און פארן מאדעל. אויב אין 15 יאר ארום דארף אן אנדער דאקטער אין אן אנדער שטאט טוישן א שרויף, אן אבאטמענט אדער א קרוין, מוז ער וויסן וואס צו באשטעלן — און אן דעם קארטל איז דאס א טרעפעניש, אמאל מיט א בילד, אמאל אן הצלחה. דאס קארטל ענטפערט אויך אויף שאלות פון א דאקטער וואס באשטעלט אן MRI. היט עס אפ מיט די וויכטיגע דאקומענטן, און פאטאגראפירט עס אין טעלעפאן. אויב איר האט עס פארלוירן — די פרטים זענען אויך אפגעהיטן אין אייער טעקע אין דער רשת, אזוי אז מען קען בעטן א קאפיע. אייער משפחה-דאקטער באקומט דערפון א קאפיע אין סיכום-בריוו.

עס ווענדט זיך וואס איז אייך וויכטיג, און וואס עס איז דא אין מויל. א פעסטער בריק (All-on-4 אדער 6) שפירט זיך צום נאנטסטן צו נאטירליכע ציין: ער רירט זיך נישט, דעקט נישט צו דעם גומען, מען רייניגט אים אין מויל. ער דארף 4–6 אימפלאנטן און ביין וואס האלט זיי, און קאסט מער. א פראטעז אויף אימפלאנטן איז א פראטעז וואס פארשליסט זיך אויף 2–4 אימפלאנטן מיט פארבינדער: זי רוקט זיך נישט ביים עסן, מען דארף נישט קיין קלעפ, און מען נעמט זי ארויס אין אווענט צום רייניגן. זי איז ביליגער, דארף ווייניגער אימפלאנטן און ווייניגער ביין, און גיט א בעסערע שטיץ פאר די ליפן און די באקן — א ריכטיגע מעלה פאר דעם וועמענס פנים איז “איינגעפאלן”. דער חסרון: אין אויבערשטן קין דעקט זי צו א טייל פון גומען, און די פארבינדער דארפן אויסהאלטונג. נישט ווייניג פאציענטן וואס האבן טעכניש געקענט באקומען א בריק האבן אויסגעוויילט א פראטעז, און מיט רעכט. מען באשליסט צוזאמען, אויפן CT, לויט די געוואוינהייטן און דעם תקציב.

מערסטנס קאמבינירט מען, לויט דער געגנט. מאנאליטישע צירקאניע — א קרוין אדער א בריק פון איין שטיק — איז די שטארקסטע, און דערפאר גייט זי פאר באקציין, פאר לאנגע בריקן און פאר די וואס קריצן מיט די ציין. די נייע דורות דערפון זעען שוין אויס זייער גוט, אבער נאך אלץ א ביסל ווייניגער דורכזיכטיג ווי א נאטירליכער צאן. פארצעלאן אויף צירקאניע — א שיכט פארצעלאן איבער א קערן פון צירקאניע — איז די שענסטע, פאר די פאדערשטע ציין און די שמייכל-געגנט; זי איז א ביסל איידעלער, און דערפאר פאסט זי נישט אויף יעדן פלאץ. E.max (ליטיום-דיסיליקאט) גיט א זייער נאטירליכע דורכזיכטיגקייט, און פאסט פאר איין פאדערשטער קרוין אדער פאר פארנירן. פארצעלאן אויף מעטאל עקזיסטירט נאך, אבער ביי אונז כמעט נישט — צוליב א גרויער ליניע וואס קען זיך ווייזן ביי די יאסלעס. די רעקאמענדאציע וועט איר זען אויפן צייטווייליגן בריק איידער מען מאכט דעם פעסטן.

אן אימפלאנטן — עטליכע וואכן ביז צוויי חדשים: דיאגנאז, א צייטווייליגער שיקום אויף די ציין, פאררעכטונגען, און דאן דער פעסטער. מיט אימפלאנטן — 4–9 חדשים, ווייל נאכן איינזעצן ווארט מען אז די אימפלאנטן זאלן צוזאמענוואקסן מיטן ביין: צוויי-פיר חדשים אין אונטערשטן קין, פיר-זעקס אין אויבערשטן, און דאס קען מען נישט פארשנעלערן. מיט ביין-אויפבוי אדער אן אפענעם סינוס-ליפט — ביז א יאר. וואס איז וויכטיג צו וויסן: דעם גאנצן וועג האט איר ציין. קיינמאל גייט מען נישט ארום אן; עס זענען דא צייטווייליגע וואס פונקציאנירן און זעען אויס גוט, און ביי העמסה מיידית זענען זיי אנגעשרויפט אויף די אימפלאנטן שוין אין טאג פון דער אפעראציע. די צאל זיצונגען אליין איז נישט גרויס — רוב זענען קורץ, און די לאנגע זענען די אפעראציע און דאס אנמעסטן די צייטווייליגע. דער פולער צייט-פלאן שטייט אין דער הצעת מחיר.

מען גיט די ציין צוריק די לענג און די הייך פון ביס וואס זענען פארלוירן געגאנגען — און מען באשיצט דעם רעזולטאט. ווען ציין רייבן זיך אפ יארן, ווערט דאס פנים “קירצער”, די פאדערשטע ציין פארשווינדן ביים שמייכלען, און אמאל טוט דער קין וויי. דער שיקום: קרוינען אדער פארנירן וואס הייבן די הייך צוריק ארויף, אמאל אויפן גאנצן מויל און אמאל נאר אויף די הינטערשטע מיט א קליינער צופאסונג ביי די פאדערשטע — ווענדט זיך וויפיל איז אפגעריבן און פון וואו. קודם מאכט מען דאס אין צייטווייליגן: מען לעבט דערמיט עטליכע וואכן, מען פרובירט אויס קייען, רעדן און אויסזען, און מען פאררעכט. ערשט דאן קאפירט מען עס איבער אין צירקאניע. און דאן דער טייל אן וועלכן אלץ קומט צוריק: א נאכט-שינע. דאס קריצן פארשווינדט נישט צוליב דעם שיקום, און די שינע איז וואס באשיצט די נייע קרוינען. אויב איר ווייסט אז איר קריצט, זאגט ביי דער קאנסולטאציע — דאס טוישט אויך די ברירה פון מאטעריאל.

אן אימפלאנטן: געווענליך 6–8 זיצונגען אויף א חודש-צוויי — דיאגנאז און סקענס, באשטעטיגן די סימולאציע, צוגרייטן די ציין און אריינשטעלן די צייטווייליגע (די לאנגע זיצונג, עטליכע שעה), א ביקורת-צוויי אויף די צייטווייליגע, אנמעסטן און באשטעטיגן, און איבערגעבן דעם פעסטן. מיט אימפלאנטן: מען לייגט צו די אפעראציע און די היילונג-חדשים צווישן זיי, אבער די צאל זיצונגען אליין וואקסט נישט מיט פיל — די ביקורות פון דער וואך, פון חודש און פון די דריי חדשים זענען קורץ, בערך א פערטל שעה יעדע. די לאנגע זענען צוויי: די אפעראציע, און דאס אנמעסטן די צייטווייליגע אדער די פרואוו פון דעם פעסטן בריק. אלע זיצונגען אין דער קליניק וואס איר האט אויסגעוויילט, ביי דעם זעלבן צוות. דעם פולן פלאן פון די זיצונגען, מיט אן אפשאצונג וויפיל צייט יעדע נעמט, באקומט מען בכתב צוזאמען מיט דער הצעת מחיר, אזוי אז מען קען פלאנירן ארבעט און וואקאציעס ארום דעם.

אמאל יא. ווען די אפרייבונג איז מעסיג און בעיקר ביי די הינטערשטע ציין, קען מען הייבן מיט קרוינען אדער פארנירן נאר אויף די הינטערשטע, און די פאדערשטע צופאסן מיט א לייכטן שלייפן אדער מיט קאמפאזיט. עס ווענדט זיך וויפיל עס איז אפגעריבן, פון וואו, און ווי אזוי די קינען טרעפן זיך. ווען די אפרייבונג האט שוין דערגרייכט די פאדערשטע, ווען דאס פנים איז “קירצער געווארן” און די ליפן גייען אריין אינעווייניג — דאן איז עס דאס גאנצע מויל, און עס איז נישטא ווי ארומצוגיין: א טיילווייזע הייבונג וועט שאפן א נישט-גלייכן ביס, און דער גאנצער כח וועט גיין אויף די ציין וואס זענען נישט באהאנדלט געווארן. דעריבער אונזער כלל: קודם פרובירט מען אויס אין צייטווייליגן. מען הייבט אויף צייטווייליגע ציין, מען לעבט דערמיט צוויי-דריי וואכן, און מען זעט צי דער קין איז מסכים, צי מען רעדט באקוועם, צי עס זעט אויס ריכטיג. ערשט דאן באשליסט מען וויפיל ציין מען דארף טאקע אנרירן, און מען מאכט דעם פעסטן.

אונזערע צייטווייליגע זענען אייערע נייע ציין אין א פרואוו-ווערסיע: די זעלבע פארם, דער זעלבער קאליר, די זעלבע הייך — פון אן אנדער מאטעריאל, אקריל אדער קאמפאזיט אנשטאט צירקאניע. זיי ווערן געמאכט לויט דער דיגיטאלער פלאנירונג, נישט צוגעפאסט מיט דער האנט אויפן שטול, און דערפאר זעען זיי אויס ווי דער רעזולטאט דארף אויסזען. מענטשן גייען מיט זיי צו חתונות. דער חילוק וואס איז יא דא: זיי גלאנצן א ביסל ווייניגער, זאפן איין פלעקן אויב מען טרינקט א סך קאווע, און קענען זיך צעברעכן אויב מען בייסט עפעס הארטס — און דאן פאררעכט מען אויפן שטול. זיי זענען דא פונקט כדי אויסצופרובירן אין דער ווירקליכקייט: קייען, רעדן, ווי עס זעט אויס אויף בילדער, וואס שטערט. אלץ וואס איר וועט זאגן וועגן זיי — “די פאדערשטע זענען מיר צו לאנג”, “דער קאליר איז צו ליכטיג” — גייט אריין אין דעם פעסטן. נאכדעם וואס מען קאפירט אריבער אויף צירקאניע, איז טוישן שוין א נייער בריק.

גוט, און אן מוותר צו זיין אויף קיינעם. מיר מאכן דעם שיקום — אימפלאנטן, בריקן, קרוינען, פראטעזן אויף אימפלאנטן. אייער משפחה-דאקטער גייט ווייטער מיט וואס איז נישט אין אונזער תחום: געווענליכע רייניגונגען, פלאמבעס, טיפולי שורש, ווייסן ציין, און יעדער נאטירליכער צאן וואס איז געבליבן און איז נישט אריין אין שיקום. צום סוף פון טיפול שיקן מיר אים א סיכום-בריוו מיט וואס איז געטון געווארן, וועלכע אימפלאנטן (מיטן אימפלאנט-קארטל), און ווי אזוי צו רייניגן ארום זיי. אויב ער וויל רעדן מיט אונז דירעקט — מיט פרייד, און אמאל העלפט דאס, למשל פאר א טיפול שורש אין א צאן וואס איז לעבן אן אימפלאנט. די יערליכע באדיקונג פון די אימפלאנטן און פון בריק מאכט מען ביי אונז, ווייל מען דארף קענען דעם בריק כדי אים אראפצונעמען און צו רייניגן אונטער אים. א געווענליכע רייניגונג ביי אים שטערט דאס נישט.

רוב מענטשן נאך 2–4 טעג. דאס געשווילעכץ איז אויפן העכסטן פונקט דעם צווייטן-דריטן טאג, און דאן גייט עס אראפ; ווער עס ארבעט ביים קאמפיוטער און עס מאכט אים נישט אויס אויסצוזען געשוואלן — אמאל שוין דעם דריטן טאג. אן ארבעט וואס פאדערט א סך רעדן, זיצונגען מיט קונדן — בעסער געבן א וואך, אויך ווייל דער צייטווייליגער בריק שפירט זיך נאך פרעמד אויף דער צונג און מען רעדט א ביסל אנדערש די ערשטע צוויי טעג. שווערע פיזישע ארבעט, הייבן משאות, ספארט — נאך א וואך, בערך נאך דער ערשטער ביקורת, ווייל אנשטרענגונג הייבט דעם בלוט-דרוק און קען עפענען א בלוטונג. דעם טאג פון דער אפעראציע און דעם טאג נאכדעם פלאנירט אין דער היים, מיט קעלט אויפן באק און מיטן קאפ אויפגעהויבן. אויב איר האט באקומען סעדאציע, פארט מען אויך אויף מארגן נישט.

דריי זאכן, איין מאל א טאג, און קיינע פון זיי איז נישט לאנג. א געווענליכע אדער עלעקטרישע בערשטל אויף די ציין און אויף דער זייט פון די יאסלעס, ווי אלעמאל. א בערשטל פאר צווישן די ציין אדער א ספעציעלער פאדעם (סופער-פלאס) אונטערן בריק, אין דעם איבערגאנג צווישן דעם בריק און די יאסלעס — דארט בלייבט שטעקן עסן, און דארט הייבן זיך אן די פראבלעמען. און א וואסער-מכשיר (Waterpik) וואס שווענקט אונטערן בריק; רוב אונזערע פאציענטן קויפן איינעם און זאגן אז דאס איז וואס מאכט דעם חילוק. איין מאל א יאר — א באדיקונג און א פראפעסיאנעלע רייניגונג אין דער קליניק, און דאן נעמט מען אמאל אראפ דעם בריק, מען רייניגט אים אינדרויסן און מען לייגט אים צוריק. איר וועט באקומען א פראקטישע הדרכה מיטן בריק אין מויל, נישט קיין בלעטל. און ווער עס רייניגט נישט — די אחריות דעקט אים נישט, און דאס שטייט אין הסכם, ווייל אן אנצינדונג ארום אן אימפלאנט איז נישט קיין שלעכט מזל, זי איז א רעזולטאט.

מען רופט און מען קומט, געווענליך דעם זעלבן טאג, און די פאררעכטונג איז מערסטנס קורץ — אן אקריל-צאן וואס האט זיך צעבראכן קלעפט מען צו אדער מען טוישט אים אויפן שטול. דער צייטווייליגער בריק איז געמאכט פון אקריל פונקט דערפאר: ער איז געמיינט צו טראגן די תקופה, און וואס ברעכט זיך אין אים שאדט נישט די אימפלאנטן. דאס איז אויך פארוואס מען זאגט נישט צו בייסן קיין הארטע זאכן אין די חדשים. אויב עס האט זיך צעבראכן א גרויסער טייל, נעמט מען אמאל דעם בריק אין דער לאבאראטאריע אויף א טאג און מען לייגט אים צוריק, און דערווייל באקומט מען א צייטווייליגע לייזונג. אויף וואס מען דארף יא אכטונג געבן: אויב דער בריק הייבט אן זיך צו רוקן אדער צו “קלאפן” — נישט ווארטן אויף דער ביקורת. א שרויף וואס איז לויז געווארן ציט מען צו אין פינף מינוט; א בריק וואס רוקט זיך צוויי וואכן אויף אימפלאנטן אין היילונג איז שוין אן אנדער מעשה. עס איז דא א דירעקטער טעלעפאן-נומער וואס מען באקומט אין טאג פון דער אפעראציע.

דריי אין דער היילונג-תקופה, און דאן דער סקען פארן פעסטן בריק. א וואך נאך דער אפעראציע — מען קוקט די וואונד, מען נעמט ארויס נעט אויב עס זענען געווען, מען פארזיכערט אז דער בריק דרוקט נישט. א חודש נאכדעם — א באדיקונג פון די יאסלעס, פון די שרויפן, און מען גייט אריבער אויף ווייך-מיטלמעסיג עסן. דריי חדשים — א באדיקונג צי די אימפלאנטן זענען צוזאמענגעוואקסן; אין אונטערשטן קין קען מען מערסטנס אנהייבן דעם פעסטן, אין אויבערשטן ווארט מען נאך א חודש-דריי. אלע ביקורות אין אייער קליניק, ביי דעם זעלבן צוות, און אלע זענען אריינגערעכנט אין דער הצעת מחיר. נאכדעם וואס דער פעסטער בריק איז אין מויל: א באדיקונג און א פראפעסיאנעלע רייניגונג איין מאל א יאר. און צווישן דורך, אויב עפעס שפירט זיך נישט ריכטיג, רופט מען — מען ווארט נישט אויפן דאטום. די ביקורות זענען אויך א תנאי פאר דער אחריות, און דאס שטייט אין הסכם.

יא — אויף די אימפלאנטן און אויפן שיקום, און זי איז פון דער רשת, נישט פון איין קליניק אדער איין דאקטער. דאס הייסט, זי ווערט אנערקענט אין אלע קליניקס פון דער רשת, אויך אויב איר האט זיך אריבערגעצויגן. די תנאים: קומען צו די ביקורות (א וואך, א חודש, דריי חדשים, און דאן יעדעס יאר) און האלטן די היגיענע ווי מען האט אייך אנגעוויזן. דאס איז נישט קיין קליינער סעיף — אן אימפלאנט וואס איז דורכגעפאלן צוליב אן אנצינדונג ביי איינעם וואס איז צוויי יאר נישט געקומען צו א באדיקונג איז נישט קיין פאל פון אחריות. וואס איז געדעקט, אויף וויפיל צייט, און וואס פאסירט ביי אן אימפלאנט וואס איז נישט צוגעוואקסן אדער א בריק וואס האט זיך געשפאלטן — אלץ שטייט בכתב אין דעם אחריות-דאקומענט וואס מען באקומט צוזאמען מיט דער הצעת מחיר, איידער מען הייבט אן. לייענט אים. וואס שטייט אויפן וועבסייט איז אן אלגעמיינע באשרייבונג; דער דאקומענט איז וואס איז מחייב.

עפעס ווייכס און קאלטס: יאגורט, פודינג, קארטאפל-פירע אדער בטטה-פירע, אוואקאדא, אייזקרעם אן שטיקלעך, א שייק. דריי “נישט” פאר דעם אווענט: נישט הייס — היץ דערברייטערט די בלוט-אדערן און קען עפענען א בלוטונג; נישט שארף — עס ברענט אויף דער וואונד; און נישט מיט א שטרוי — דאס זויגן שאפט א נעגאטיוון דרוק אין מויל און שטערט די קרישה פון בלוט. מען טרינקט פון א גלאז. אויף מארגן שוין ווייכע לאקשן, געפרעגלטע צעמישטע אייער, פיש, זופ מיט לאקשן. אין א וואך ארום — אלץ וואס מען דארף נישט בייסן: רייז, געהאקט פלייש, געקאכטע גרינסן, ווייך ברויט אן דער סקארינקע. וואס בלייבט אינדרויסן פאר אלע היילונג-חדשים איז א שטארקער ביס — ניס, סטייק, א גאנצער עפל. די אנווייזונגען בכתב וואס מען באקומט אין טאג פון דער אפעראציע נעמען דאס אריין, און נאך: נישט שווענקען דאס מויל שטארק דעם ערשטן טאג.

נישט כדאי ווייניגסטנס צוויי וואכן, און ווער עס קען — א חודש. די סיבה איז נישט קיין אלגעמיינע: דאס רייכערן אין די ערשטע צוויי-דריי טעג איז די מערסט פארשפרייטע סיבה פאר אן אינפעקציע אין דער וואונד און פאר אן אימפלאנט וואס וואקסט נישט צו. דאס זויגן פון דער סיגארעט ווירקט אויף דער וואונד ווי א שטרוי, די היץ און דער רויך ברענען די יאסלעס וואס מען האט צוגענייט, און דער ניקאטין פארענגט די בלוט-אדערן פון וועלכע די היילונג הענגט אפ. אויב איר ווייסט אז איר וועט דאס נישט אויסהאלטן, זאגט אונז פאר דער אפעראציע, נישט דערנאך: מען קען פלאנירן אנדערש — אמאל זעקס אימפלאנטן אנשטאט פיר, אמאל העמסה מאוחרת. וואס מען קען נישט איז זיך אליין און אונז נארן, ווייל דער אימפלאנט קען נישט נארן.

יא, דאס איז פונקט דער העכסטער פונקט. דאס געשווילעכץ שטייגט 48–72 שעה נאך דער אפעראציע און דאן הייבט עס אן אראפצוגיין; אמאל קומט צו א בלוי-געלער צייכן אויפן באק אדער אויפן האלדז וואס גייט אראפ מיט די טעג — אויך דאס איז געווענליך. וואס העלפט: קעלט דעם ערשטן טאג (א זעקל געפרוירענע גרינסן אין א טוך, 20 מינוט, א הפסקה, נאכאמאל), ווארעמקייט פון דריטן טאג כדי צו צעשפרייטן, שלאפן מיטן קאפ הויך אויף צוויי קישנס, און ווייטער נעמען די ווייטאג-שטילער לויטן זייגער און נישט נאר ווען עס טוט וויי. וואס איז נישט נארמאל, און דאן רופט מען אנשטאט צו ווארטן אויף דער ביקורת: היץ איבער 38, א געשווילעכץ וואס וואקסט נאך דעם פערטן טאג אנשטאט אראפצוגיין, א שלעכטער טעם אדער אן אויסלויף וואס גייען נישט אוועק. דער דירעקטער נומער איז אויפן בלאט מיט די אנווייזונגען.

יא, און דווקא דאן. די ביקורת פון דער וואך און פון חודש קוקט אויף זאכן וואס איר שפירט נישט: א שרויף וואס איז א ביסל לויז געווארן, א דרוק-פונקט אין בריק וואס וועט פארוואונדן די יאסלעס אין צוויי וואכן ארום, א נאט וואס האט זיך נישט איינגעזאפט, יאסלעס וואס פארמאכן זיך נישט ארום אן אימפלאנט. פינף-צען מינוט וואס שפארן א פאררעכטונג פון א שעה, און אמאל אן אימפלאנט. אויך די ביקורת פון די דריי חדשים איז נישט קיין צערעמאניע — דארט קוקט מען צי די אימפלאנטן זענען צוזאמענגעוואקסן און מען באשליסט ווען מען הייבט אן דעם פעסטן. נאכן פעסטן: איין מאל א יאר, א באדיקונג און א פראפעסיאנעלע רייניגונג, און דאן נעמט מען אמאל אראפ דעם בריק און מען רייניגט אונטער אים. און וואס שטייט אין הסכם: ווער עס קומט נישט צו די ביקורות — די אחריות דעקט אים נישט. נישט אלס א שטראף, נאר ווייל מען קען נישט זיין ערב פאר אן אימפלאנט וואס קיינער האט נישט געזען צוויי יאר.

ווייל עס איז נישטא איין פרייז. די סומע קומט ארויס פון דער צאל אימפלאנטן (פיר אדער זעקס פאר א קין, אדער צוויי פאר א פראטעז), פון דעם סארט שיקום (א פעסטער בריק, א פראטעז אויף אימפלאנטן, איין קרוין), פון דעם מאטעריאל פונעם פעסטן (צירקאניע, היבריד), און פון הכנות וואס מען דארף אפשר — עקירות, סינוס-ליפט, ביין-אויפבוי — און דאס אלץ ווייסט מען נאר נאך א באדיקונג און א CT. א צאל וואס מיר וואלטן דא געשריבן וואלט געווען ריכטיג פאר א טייל מענטשן און וואלט פארפירט די איבעריגע. וואס מיר זאגן יא צו: די הצעת מחיר וואס מען באקומט צום סוף פון דער ערשטער קאנסולטאציע איז דעטאלירט, בכתב און סופית. זי רעכנט אויס יעדן שלב און וואס איז אריינגערעכנט אין אים, און די זעלבע הצעה וועט איר באקומען אין יעדער קליניק פון דער רשת. מען קען זי נעמען אהיים און פארגלייכן. און ווער עס וויל א סדר-גודל אין טעלעפאן, איידער ער קומט — פרעגט אין מוקד, מען וועט אייך זאגן ערליך וואס איז דער ראם.

יא, אויף צוויי וועגן וואס מען קען אויך קאמבינירן. דער ערשטער איז צעטיילן לויט די שלבים פון טיפול: א טייל ביי דער פלאנירונג, א טייל אין טאג פון דער אפעראציע, און דער רעשט ביים איבערגעבן דעם פעסטן בריק — דאס הייסט, די צאלונג צעטיילט זיך ממילא איבער די היילונג-חדשים. דער צווייטער איז תשלומים מיט א קרעדיט-קארטל אויף יעדן טייל. מען צאלט נישט אלץ פון פאראויס. וואס איז כדאי צו וויסן: די הצעה איז פארשלאסן אויף דער תכנית וואס איז באשטעטיגט געווארן, און א שלב וואס האט שוין באקומען א פרייז ווערט נישט טייערער אונטערוועגנס. אויב אין מיטן דער אפעראציע אנטדעקט מען א צורך וואס איז נישט געווען אין דער פלאנירונג — למשל ביין וואס דארף א צוגאב — זאגט מען אייך איידער מען גייט ווייטער, נישט אין חשבון צום סוף. די גענויע פרטים פון דער צעטיילונג, און יעדע ווייטערדיגע מעגליכקייט, מאכט מען אפ ביי דער קאנסולטאציע מיט דער הצעת מחיר אין דער האנט.

אמאל. די ביטוחים משלימים פון די קופות חולים און פריוואטע ציין-ביטוחים גיבן אין געוויסע פעלער צוריק א טייל פון די קאסטן פון די אימפלאנטן און די קרוינען — וויפיל, און אויף וואס, ווענדט זיך אין אייער פאליסע, און דערפאר איז כדאי אנצורופן דעם ביטוח פאר דער קאנסולטאציע און פרעגן וואס איז געדעקט און וואס זיי דארפן באקומען. וואס מיר גיבן: א דעטאלירטע הצעת מחיר מיט די טיפול-קאדן, מעדיצינישע באשטעטיגונגען, אן אונטערגעשריבענע טיפול-תכנית, און קבלות אויף יעדער צאלונג — אלץ וואס דער ביטוח בעט. אויב דער ביטוח פאדערט אן אייגענעם פארמולאר, ברענגט אים און מיר וועלן אויספילן. דער החזר קומט צו אייך פון ביטוח, נישט דורך אונז, אזוי אז די צאלונג צו דער קליניק איז א פולע און דעם החזר בעט מען דערנאך. פרעגט אין מוקד, דאס איז א נושא וואס קומט אויף כמעט אין יעדן שמועס.

מערסטנס איז דער חילוק נישט אין פרייז נאר אין וואס די הצעה באשרייבט. דריי שאלות צו קוקן אין יעדער הצעה. איינס: וואס איז אריינגערעכנט — א הפניה צו א CT און ווער צאלט פארן בילד, א כירורגישע שאבלאן, א צייטווייליגער בריק, אלע ביקורות, דער פעסטער בריק, א נאכט-שינע, און אן אחריות בכתב. א הצעה אין וועלכער די ביקורות אדער דער צייטווייליגער זענען “באזונדער” איז ביליג אויפן פאפיר און טייער דערנאך. צוויי: ווער מאכט יעדן שלב, און ווער איז אחראי דערנאך — איין דאקטער, אדער א קליניק וואס וועט זיין דארט אין פינף יאר ארום. דריי: פון וואסער מאטעריאל איז דער פעסטער בריק. אן אקריל-בריק וואס הייסט “פעסט” איז נישט דער זעלבער פראדוקט ווי צירקאניע, און אין עטליכע יאר ארום וועט איר שפירן דעם חילוק. ברענגט אונז אן אנדערע הצעה, מיר וועלן זי דורכגיין צוזאמען און זאגן וואו איז דער חילוק באמת.

נישט דווקא, און אמאל איז די פארגלייכונג פשוט נישט אויף דער זעלבער זאך. א ביליגע הצעה פון חו”ל איז אפט א הצעה פאר אן אנדער פראדוקט: אן אקריל-בריק וואס הייסט “פעסט” אנשטאט צירקאניע, אן די ביקורות פון דעם יאר נאכדעם, און אן אן אחריות וואס מען קען אויסנוצן פון דא. לייגט צו פליגן, האטעל, ארבעטס-טעג — צוויי מאל, ווייל דער פעסטער בריק קומט נאך חדשים — און וואס פאסירט אויב אן אימפלאנט וואקסט נישט צו אדער א שרויף ברעכט זיך אין דער וואך נאכן צוריקקומען. די ריכטיגע פארגלייכונג איז אויפן זעלבן פראדוקט: צירקאניע, אלע ביקורות, אן אחריות בכתב, ווער עס איז פאר אייך פארהאן אין טעלעפאן אין דער ערשטער וואך. ברענגט די הצעה פון חו”ל צו דער קאנסולטאציע; מיר וועלן זי דורכגיין שורה נאך שורה, און אויב זי איז טאקע די זעלבע זאך — וועלן מיר עס זאגן.

ניין. לויט שלבים: א טייל ביי דער פלאנירונג, א טייל אין טאג פון דער אפעראציע, און דער רעשט ביים איבערגעבן דעם פעסטן בריק — דאס הייסט, די צאלונג צעטיילט זיך ממילא איבער די היילונג-חדשים. מען קען צעטיילן יעדן טייל אויף א קרעדיט-קארטל. די הצעת מחיר איז פארשלאסן אויף דער תכנית וואס איז באשטעטיגט געווארן: א שלב וואס האט שוין באקומען א פרייז ווערט נישט טייערער אונטערוועגנס, אפילו אויב עס זענען אריבער עטליכע חדשים. אויב ביי דער אפעראציע אנטדעקט זיך א צורך וואס איז נישט געווען אין דער פלאנירונג — למשל א ציין-לאך וואס דארף ביין-מאטעריאל — זאגט מען אייך איידער מען גייט ווייטער, נישט נאכדעם, און איר באשליסט. דעם דאקומענט מיטן פירוט פון די שלבים און די סומעס באקומט מען בכתב איידער מען הייבט אן, און דאס איז אויך וואס דער ביטוח בעט צו זען. אויב עפעס אין דער סטרוקטור פון די תשלומים פאסט אייך נישט, זאגט ביי דער קאנסולטאציע; עס איז דא א ראם, און בעסער צו רעדן דערוועגן פריער ווי אין מיטן.

דריי חדשים. נאכדעם וועלן מיר זי דערהיינטיגן אויב עס זענען געווען שינויים אין די פרייזן פון די מאטעריאלן און פון דער לאבאראטאריע — אין דער פראקטיק פאסירט דאס בערך איין מאל א יאר, און נישט מיט פיל; מערסטנס איז די הצעה וואס איר וועט באקומען נאך א האלב יאר די זעלבע. ווער עס האט באשלאסן נאך א יאר אדער מער — מאכט מען א באדיקונג נאכאמאל, און אמאל דארף מען א נייעם CT, ווייל דאס מויל טוישט זיך: ביין זאפט זיך איין, א צאן וואס איז געווען אויפן גרעניץ איז ארויס, און אמאל טוישט זיך די תכנית מיט אים — מערסטנס נישט אין דער ביליגער ריכטונג. דאס איז נישט קיין וועג צו דרוקן, דאס איז א פאקט פון ביין. אויב איר דארפט צייט צו באשליסן, זאגט; די הצעה פארשווינדט נישט, און אויך נאך דריי חדשים קען מען אנרופן און בעטן א דערהיינטיגונג אן צו קומען. און וואס בלייבט יא גילטיג אן א צייט-באגרעניצונג איז די טעקע, דער CT און די פלאנירונג — זיי זענען אפגעהיטן אין דער רשת.

יא. די מעדיצינישע טעקע, דער CT-בילד, דער סקען און די פלאנירונג ווערן אפגעהיטן אין דער רשת און נישט אין איין קליניק, אזוי אז מען קען אנהייבן מיט דער קאנסולטאציע אין דער קליניק נאנט צו דער ארבעט און מאכן די אפעראציע און די ביקורות אין דער קליניק נאנט צו דער היים. דאס פאסירט ביי אונז נישט ווייניג — איינער ארבעט אין תל אביב און וואוינט אין כפר סבא, למשל. די הצעת מחיר טוישט זיך נישט, ווייל זי איז די זעלבע אין דער גאנצער רשת. וואס איז יא כדאי: מאכן די ביקורות נאך דער אפעראציע אין דער זעלבער קליניק וואו מען האט אייך אפערירט, פשוט ווייל דער צוות דארט האט געזען אייער מויל דעם טאג אליין. אויב דאס איז נישט באקוועם, זאגט מען אין מוקד און מען ארדנט עס איין. זאגט ביים באשטעלן וואו איר ווילט יעדן שלב.

דער דאקטער פון דער רשת אין דער קליניק וואס איר האט אויסגעוויילט — נישט א דאקטער וואס קומט ספעציעל, נאר דער וואס ארבעט דארט און קען דעם פראטאקאל. ער הייבט נישט אן פון גארנישט: די פלאנירונג ווערט געמאכט אין פלאנירונג-צענטער פון דער רשת, אויף אייער CT, און ווערט באשטעטיגט איידער מען לייגט א דאטום. די כירורגישע שאבלאן און דער צייטווייליגער בריק ווערן געדרוקט לויט דער פלאנירונג און קומען אן אין דער קליניק גרייט. אין טאג פון דער אפעראציע ארבעט דער דאקטער דורך דער שאבלאן, אזוי אז דער פלאץ און דער ווינקל פון יעדן אימפלאנט זענען שוין באשטימט געווארן פריער. קאמפליצירטע פעלער — זייער ווייניג ביין, ביידע קינען, א ספעציעלער מעדיצינישער מצב — ווערן באגלייט דורך דער מעדיצינישער הנהלה פון דער רשת. אויב איר ווילט וויסן פון פריער ווער עס וועט אפערירן, פרעגט אין מוקד — מען וועט אייך זאגן מיטן נאמען.

ניין. די הצעת מחיר ווערט געבויט לויטן טיפול און נישט לויט דער אדרעס: וויפיל אימפלאנטן, וואסער סארט שיקום (א פעסטער בריק, א פראטעז אויף אימפלאנטן, איין קרוין), דער מאטעריאל פון דעם פעסטן בריק, און וואס מען דארף צוגרייטן פריער — עקירות, סינוס-ליפט, ביין-אויפבוי. דאס זעלבע מויל מיט דער זעלבער תכנית וועט באקומען די זעלבע הצעה אין חיפה און אין תל אביב. אויך וואס איז אריינגערעכנט איז דאס זעלבע: א הפניה צו א CT, א שאבלאן, א צייטווייליגער בריק, ביקורות, א פעסטער בריק, אחריות. וואס קען זיך יא טוישן איז די תכנית אליין, און נאר נאך א באדיקונג: אויב א דאקטער אין איין קליניק האט געזען א סיבה פאר זעקס אימפלאנטן און נישט פאר פיר, וועט דער פרייז דאס ווייזן. די הצעה ווערט איבערגעגעבן בכתב, און מען קען זי פארגלייכן שורה נאך שורה.

מען גייט ווייטער אין דער זעלבער רשת, אין דער קליניק נאנט צום נייעם אדרעס. די טעקע, דער CT, די פלאנירונג און דער צייטווייליגער בריק וואס איז שוין אין מויל — אלץ איז באקאנט אין יעדער קליניק, ווייל אלע ארבעטן לויט דעם זעלבן פראטאקאל און אויף דער זעלבער סיסטעם. אויך די אחריות גייט מיט אייך, ווייל זי איז פון דער רשת און נישט פון דער קליניק. וואס מען דארף טון: אנרופן דעם מוקד, זאגן וואוהין איר האט זיך אריבערגעצויגן, און באשטעלן די קומענדיגע ביקורת אין דער נייער קליניק. דער צוות דארט וועט באקומען די טעקע איידער איר קומט אן. עס איז דא איין פאל ווען מיר וועלן דאך בעטן צוריקצוקומען אין דער אלטער קליניק — ווען די אפעראציע איז געווען מיט עטליכע טעג צוריק און דער דאקטער וואס האט אפערירט וויל אליין זען די וואונד. נאך דער ביקורת פון דער וואך מאכט עס שוין נישט אויס.

מען רופט דעם מוקד — 052-5926961 — אדער מען שיקט א וואטסאפ צום זעלבן נומער, אדער מען פילט אויס דעם פארמולאר אויפן וועבסייט. מען זאגט אין וועלכער שטאט איר ווילט, און אויב איר האט א העדפה פאר א געוויסן דאקטער, אויך דאס. מען רופט אייך צוריק דעם זעלבן ארבעטס-טאג מיט א טערמין. וואס איז כדאי צו זאגן שוין אין שמועס: אויב איר האט אן אקטועלן CT-בילד (דאן ברענגט מען אים), אויב איר ווילט א קאנסולטאציע אויף א שפראך וואס איז נישט עברית (ווענדט זיך אין דער משמרת און אין דעם וואס איז פארהאן, דעריבער מאכט מען אפ פון פריער), און אויב מען דארף עפעס א צופאסונג — א ליפט, א באגלייטער, מער צייט. דער פארמולאר אויפן וועבסייט איז א בקשה אז מען זאל זיך פארבינדן, נישט קיין טערמין; דער טערמין ווערט באשטימט נאר נאכדעם וואס דער מוקד באשטעטיגט אין טעלעפאן.