העמסה מיידית — פעסטע ציין אין איין טאג

יא, ווען די אימפלאנטן זענען געמאסטן געווארן סטאביל — און דאס איז אין רוב פעלער. דער בריק מיט וועלכן מען גייט ארויס איז צייטווייליג אבער פעסט: אנגעשרויפט צו די אימפלאנטן, נישט ארויסנעמבאר, און מען קען אים נישט ארויסנעמען אין דער היים. ער איז געמאכט פון פארשטארקטן אקריל אין דעם קאליר וואס איר האט אויסגעוויילט, זעט אויס גוט, און ווער עס ווייסט נישט באמערקט נישט. מען עסט מיט אים ווייכע מאכלים, מען בייסט נישט קיין הארטע זאכן. ער איז געמיינט פאר די היילונג-חדשים, און נאכדעם וואס די אימפלאנטן זענען צוזאמענגעוואקסן מיטן ביין (3–6 חדשים) טוישט מען אים אויף דעם פעסטן בריק, פון צירקאניע אדער היבריד. איין הסתייגות וואס מיר זאגן אלעמאל: דער באשלוס פאלט ביי דער אפעראציע, מיטן סטאביליטעט-מעסטער אין דער האנט. אויב אן אימפלאנט האט זיך נישט אנגעכאפט גענוג, באלאסט מען אים נישט דעם זעלבן טאג און מען באקומט אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג. דאס פאסירט אין א מיעוט פון די פעלער און מען זאגט אייך וועגן דער מעגליכקייט פון פריער.

דעם ערשטן אווענט — ווייך און קאלט: יאגורט, פודינג, א פירע, א שייק. פונעם צווייטן טאג ווייכע לאקשן, אייער, פיש, געקאכטע גרינסן, זופן, רייז. אין א וואך ארום עסן רוב מענטשן כמעט אלץ, אחוץ וואס פאדערט א שטארקן ביס. און דאס איז דער כלל פאר אלע היילונג-חדשים: מען בייסט נישט קיין הארטע זאכן — ניס, הארט ברויט, סטייק, א גאנצן עפל, אייז — ביז דער דאקטער דערלויבט, געווענליך נאכדעם וואס דער פעסטער בריק איז אין מויל. די סיבה איז נישט דער צייטווייליגער בריק נאר די אימפלאנטן: אין די חדשים וואקסן זיי צוזאמען מיטן ביין, און א שטארקער ביס קען זיי רוקן. מען קען שניידן אן עפל אין שניטן און אים עסן, נאר נישט אריינבייסן. ווער עס האט א ספק וועגן א געוויסן מאכל — פרעגט ביי דער ביקורת, דאס איז פונקט דערפאר.

דאן באלאסט מען נישט דעם זעלבן טאג. די אימפלאנטן בלייבן אין ביין און היילן זיך רואיג 3–6 חדשים, ווי אין א “געווענליכן” פראטאקאל, און איר באקומט אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג אויף דער תקופה — מערסטנס א צייטווייליגע פראטעז וואס איז צוגעפאסט אזוי אז זי זאל נישט דרוקן אויף די אימפלאנטן. נאך דער היילונג גייט מען ווייטער צום פעסטן בריק ווי פלאנירט. ביי דעם כלל האלטן מיר זיך אלעמאל, ווייל באלאסטן אן אימפלאנט וואס האט זיך נישט אנגעכאפט שטארק גענוג איז דער זיכערסטער וועג אים צו פארלירן. דאס פאסירט אין א מיעוט פון די פעלער — מער אין אן אויבערשטן קין מיט ווייכן ביין — און מען זאגט אייך וועגן דער מעגליכקייט שוין ביי דער קאנסולטאציע, כדי איר זאלט נישט הערן דערפון דאס ערשטע מאל אויפן שטול. דער פרייז טוישט זיך נישט צוליב דעם; וואס האט זיך געטוישט איז דער סדר, נישט דער טיפול.

צווישן צוויי און פיר שעה פאר איין קין. דאס נעמט אריין די הרדמה, עקירות אויב עס זענען געבליבן ציין, איינזעצן די אימפלאנטן דורך דער שאבלאן, מעסטן די סטאביליטעט, און פארבינדן און אויסגלייכן דעם צייטווייליגן בריק. דער טייל פון איינזעצן אליין איז פארהעלטניסמעסיג קורץ; וואס נעמט צייט זענען די עקירות און דאס צופאסן דעם בריק אין ביס. עס זענען דא הפסקות אין מיטן. צוויי קינען — מערסטנס אין צוויי טערמינען מיט בערך א וואך צווישן זיי, און נאר ווער עס קומט פון ווייט מאכט ביידע אין איין לאנגן טאג, זעקס-זיבן שעה. פלאנירט א גאנצן טאג: מען קומט נאך א מאלצייט, מיט א באגלייטער, און מען גייט נישט צוריק צו דער ארבעט דעם זעלבן טאג. אויב איר האט אויסגעוויילט סעדאציע מיט אן אנעסטעזיאלאג, לייגט מען צו צייט אויף זיך אויפצוכאפן, און דאן פארט מען זיכער נישט צוריק אליין.

בשעת דער אפעראציע — מערסטנס נישט. די הרדמה איז לאקאל, און וואס מען שפירט איז א דרוק און וויבראציעס, נישט קיין ווייטאג. ווער עס האט מורא קען אויסוויילן סעדאציע מיט אן אנעסטעזיאלאג, און דאן געדענקט מען כמעט גארנישט. נאכדעם — יא, עס זענען דא צוויי-דריי טעג פון געשווילעכץ און אומבאקוועמליכקייט, אמאל אויך א בלויער צייכן אויפן באק. דאס קאנטראלירט מען מיט געווענליכע ווייטאג-שטילער וואס מען באקומט אויף א רעצעפט, מיט קעלט דעם ערשטן טאג. דאס געשווילעכץ איז אויפן העכסטן פונקט דעם צווייטן-דריטן טאג און גייט דערנאך אראפ. רוב פאציענטן זאגן ביי דער ביקורת פון דער וואך אז עס איז געווען ווייניגער ווי זיי האבן מורא געהאט; די עקירות, אויב זיי זענען געווען, שפירט מען מער ווי דאס איינזעצן. א ווייטאג וואס ווערט שטארקער נאכן פערטן טאג, אדער היץ, דאס איז שוין עפעס וואס מען רופט וועגן דעם און מען ווארט נישט.

דער צייטווייליגער איז געמאכט פון פארשטארקטן אקריל. ער איז לייכט, א ביסל דיקער אויף דער אינעווייניגסטער זייט, באקוועם צו פאררעכטן אויב עפעס ברעכט זיך, און געמיינט פאר די היילונג-חדשים — צו טראגן די תקופה אין וועלכער די אימפלאנטן וואקסן צוזאמען. ער דינט אויך ווי א פרואוו-ווערסיע: מיט אים פרובירט מען אויס קייען, רעדן, די הייך פון ביס און די פארם פון די ציין, און וואס מען טוישט אין אים גייט אריבער אין דעם פעסטן. דער פעסטער קומט נאך 3–6 חדשים, פון א דיגיטאלן סקען פון די אימפלאנטן. ער איז פון צירקאניע — שטארק, דינער, זאפט נישט איין קיין פלעקן, א סטאבילער קאליר — אדער היבריד (א טיטאניום-ראם מיט ציין פון אקריל אדער קאמפאזיט), וואס פאסט פאר די וואס קריצן מיט די ציין און פאר באזונדערס לאנגע בריקן. די צירקאניע האלט 15 יאר און מער; ביים היבריד טוישט מען איבער די ציין נאך 7–10 יאר און די ראם בלייבט.

ווען די סטאביליטעט אין טאג פון דער אפעראציע דערלויבט צו באלאסטן — און דאס איז רוב פעלער — גארנישט, נישט קיין איין טאג. די עקירות, די אימפלאנטן און דער צייטווייליגער בריק ווערן געמאכט אויפן זעלבן שטול, דעם זעלבן טאג; מען קומט אריין מיט די אלטע ציין און מען גייט ארויס מיט די צייטווייליגע. אין דעם מיעוט פעלער וואו די אימפלאנטן האבן זיך נישט אנגעכאפט שטארק גענוג, באלאסט מען נישט, און דאן באקומט מען אן אנדערע צייטווייליגע לייזונג — מערסטנס א צוגעפאסטע צייטווייליגע פראטעז — ביז די אימפלאנטן וואקסן צוזאמען און מען קען פארבינדן דעם בריק. אויך דאן גייט מען נישט אהיים אן ציין; מען זאגט אייך וועגן דער מעגליכקייט שוין ביי דער קאנסולטאציע. ווער עס דערציילט אייך פון “צוויי וואכן אן ציין ביז די יאסלעס בארואיגן זיך” באשרייבט אן אנדער פראטאקאל, אין וועלכן מען נעמט קודם ארויס און מען זעצט איין דערנאך. ביי אונז איז דאס נישט דער געווענליכער וועג, און אויב עס איז דא א סיבה אזוי צו טון אין אייער פאל, וועט איר עס הערן פון פריער.

יא, אבער נישט ווי דער פעסטער. ער איז פון אקריל, אין דעם קאליר וואס מיר האבן צוזאמען אויסגעוויילט פאר דער אפעראציע, מיט א פארם פון ציין וואס איז פלאנירט געווארן פאר אייער פנים, און ווער עס ווייסט נישט זעט נישט קיין חילוק. מענטשן גייען מיט אים צו חתונות. צוויי זאכן שפירט מען יא: ער איז א ביסל דיקער אויף דער אינעווייניגסטער זייט, און די צונג שפירט עס א טאג-צוויי און הערט אויף; און דאס רעדן איז א ביסל אנדערש די ערשטע צוויי טעג, בעיקר די אותיות ס’ און ש’. דאס גייט אריבער. די פעסטע צירקאניע, וואס קומט נאך דער היילונג, איז דינער, גלאנצט ווייניגער, און זעט מער אויס ווי “א צאן”. און דער צייטווייליגער איז אויך א פרואוו-ווערסיע — וואס געפעלט אייך נישט אין אים (פארם, קאליר, לענג) זאגט מען ביי דער ביקורת, און מען פאררעכט אין דעם פעסטן. דערפאר איז ער דא.

מען קען, און מיר טוען עס — אבער דאס איז א לאנגער טאג: זעקס-זיבן שעה מיט א הפסקה אין מיטן, און צום סוף פון טאג איז דא געשווילעכץ אין ביידע קינען אויף איינמאל. רוב מענטשן זענען מעדיף צוויי זיצונגען מיט בערך א וואך צווישן זיי, און קומען צו זיך פון דער ערשטער פאר דער צווייטער. דער ביס פון ביידע קינען ווערט סייווי פלאנירט צוזאמען, אזוי אז אין רעזולטאט איז נישטא קיין חילוק. פאר וועמען פאסט יא איין טאג: ווער עס קומט פון ווייט אדער פון חו”ל, ווער עס האט אויסגעוויילט סעדאציע און וויל זי נישט דורכגיין צוויי מאל, און ווער עס וויל פשוט פארטיג ווערן דערמיט. ווער עס וואוינט צען מינוט פון דער קליניק — צו וואס איילן זיך. מען באשליסט ביי דער קאנסולטאציע, לויט וויפיל עקירות, דעם געזונט-מצב, און וואס איז אייך באקוועם.

מען נעמט אים ארויס — דאס איז קורץ, אונטער לאקאלער הרדמה — מען לאזט דעם ביין היילן צוויי-דריי חדשים, און מען זעצט איין א נייעם. וואס פאסירט דערווייל מיטן בריק ווענדט זיך וויפיל אימפלאנטן עס זענען דא: ביי זעקס ארבעט דער בריק מערסטנס ווייטער אויף די פינף וואס זענען געבליבן, און איר שפירט כמעט נישט קיין חילוק. ביי פיר — מוז מען אים אמאל אראפנעמען אויף א צייט, אדער אריבערגיין אויף אן אנדערער צייטווייליגער לייזונג ביז דער נייער אימפלאנט וואקסט צו. דערפאר פלאנירט מען מער שטיץ-פונקטן ווי מען דארף “אויפן פאפיר”, און דערפאר שלאגט מען פאר זעקס אין אויבערשטן קין. ביי אונז פאסירט עס זעלטן, בעיקר ביי רייכערער און ביי ווייכן ביין. דער אויסטויש איז אריינגערעכנט אין דער אחריות לויט די תנאים פון הסכם — ביקורות און היגיענע. אויב דער בריק הייבט אן זיך צו שפירן לויז, רופט מען, מען ווארט נישט.